Biënnale Deze week is de Biënnale van Venetië geopend, de belangrijkste expositie voor beeldende kunst. Naast de politieke protesten rond de landenpaviljoens is er ook nog de hoofdexpositie ‘In Minor Keys’, die alle aandacht aan de ‘zachte tonen’ wil geven. Maar waar gaat het hier echt om?
Paviljoen waar de tentoonstelling 'In Minor Keys' te zien is, op de Biënnale van Venetië.
Hoe luid mogen ‘zachte tonen’ zijn? Fel zijn de kleuren als je de hoofdexpositie van de Biënnale in Venetië binnenstapt, overdadig de vormen, volgepakt de zalen. En onmiskenbaar, tussen alle tekstbordjes over poëzie, kosmologie en andere ogenschijnlijk tijdloze zachtmoedigheid, wordt duidelijk dat de kunstwerken hier zijn samengebracht voor één groot statement; híér zijn we, kijk naar ons.
In Minor Keys heet de hoofdtentoonstelling met 110 kunstenaars die op de twee Biënnale-terreinen Giardini en Arsenale plaatsvindt, en die inhoudelijk los staat van de expositie van de meer dan negentig landenpaviljoens op dezelfde terreinen. De titel verwijst naar de ‘zwarte toetsen’ van het pianotoetsenbord, die soms droevig, soms nadenkend klinken, maar altijd de ‘zachte tonen’ in het palet aan klanken zijn.
Hoofdcurator van ‘In Minor Keys’ Koyo Kouoh, die vorig jaar overleed.
