Het is volop zomer en ik schrijf deze column onder een schaduwrijke boom in een tuin vol vrolijk fluitende vogels. Een ervan is een beeldschone zwarte merel die al meer dan twee jaar rond het huis scharrelt. Het beestje is verre van schichtig en wijkt geen meter als een van ons de tuin in loopt. Hij gaat rustig door met het zoeken naar zijn voedsel in het droge gras. Wormen? Ik denk het. Hij is geen vegetariër, wat voor de wat meer woke lezers van deze rubriek misschien een probleem is. Maar om het vogeltje nou om die reden af te schieten is ook weer zowat.
De merel zit qua leven op mijn lijn. En wat voetbal betreft helemaal. Afgelopen woensdag begon hij enthousiast te kwelen toen de wat iele Anthony Gordon de Engelsen beheerst op voorsprong zette tegen de Argentijnse vechtjassen. Maar hij werd niet stil toen hij zag dat Messi ging winnen. Ondanks de Berlijnse muur die de Duitse coach had opgetrokken voor het Engelse doel. Niks geleerd van Ronald Koeman, die ik onlangs een Delfts blauw tegeltje heb gestuurd met de tekst: Aanval is de beste verdediging! Een oud-Hollands gezegde dat van Cruijff had kunnen zijn. Dat de Argentijnen gingen winnen zag je eigenlijk al bij het zingen van de volksliederen. Ze zongen niet, ze krijsten. Terwijl de Britten binnensmonds hun kunstgebitten leken goed te leggen.
