gisteren, 10:13Op de Lloydkade, waar in 1951 duizenden Molukkers voet aan wal zetten met de gedachte dat hun verblijf tijdelijk zou zijn, werd het Landelijk Moluks Monument Ulu Kora onthuld. Verschillende generaties waren aanwezig bij de plechtigheid op de kade, direct na de excuses van Premier Jetten. "Het monument voelt eigenlijk als thuis zijn."Zelden stond de Lloydkade zo afgeladen vol met mensen. Tussen de aanwezigen stonden kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van de eerste generatie. Sommigen droegen foto's van hun ouders of grootouders mee. Een handvol van de eerste generatie, de 90 ruim gepaseerd, was eregast op de inhuldiging. Ze kregen luid applaus van het publiek.Jo-anna Tentua (15)"Het is zeer goed dat er een monument is, vooral voor mijn generatie. Het is een stuk herkenning van de Molukse gemeenschap. 75 jaar is veel te lang voor erkenning. Het is fijn, maar er heerst ook verdriet en pijn. Vooral omdat het veel te lang heeft geduurd. Premier Rob Jetten biedt excuses aan voor behandeling eerste generatie Molukkers: 'Verdriet en pijn in zoveel gezinnen'(opent in nieuw venster)1951: eerste Molukkers komen in Rotterdam aan(opent in nieuw venster)De eerste generatie praat hier niet over. Ze hebben echt pijn gekregen van het verraad van Nederland. En die pijn krijg je mee van je ouders. Het is niet fijn als je niet wordt erkend als persoon met gevoelens. Een dag als vandaag helpt om het Molukse verhaal door te geven."Martha Reinders (80)"Ik heb een foto van mijn vader en moeder bij me. Deze dag is voor hen. Het staat voor respect naar mijn ouders. Maar ook voor hun standvastigheid, hoop, pijn en vertrouwen. En ook de teleurstelling naar de Nederlandse regering toe. Ik heb vaak mijn vader voor het raam zien staan. Dan keek hij naar buiten en zei hij: 'Wat doe ik hier?'""Ik vind niks aan de excuses van premier Jetten. Hij wilde pas kort van tevoren komen. Iedereen valt over de excuses, en de inhuldiging van het monument wordt erdoor overschaduwd. Daarom neem ik de foto mee in mijn hart naar het monument."Robin Maitimu (22)"Op de foto staan mijn overgrootouders. Die zijn hier gekomen met de boot. Het is altijd belangrijk om ze bij je te hebben en te onthouden wie er voor je gestreden hebben. Door hun ben ik uiteindelijk hier. Het monument doet mij veel, want het is natuurlijk de plek waar het voor ons allemaal begonnen is hier in Nederland, 75 jaar geleden.""Ik vind dat er vanuit mijn generatie best wel veel initiatief wordt genomen om te blijven herdenken, zoals dit monument. Dus ik ben wel heel blij om hier nu te staan. En hopelijk als ik later kinderen heb, dat ze ook hier staan natuurlijk. Die excuses maken mij niks uit. Ik hoop dat er een plan komt. Geen woorden maar daden. We zouden hier maar een half jaar zijn en we zijn hier nu 75 jaar. Zo simpel is het."John Sasabone (83)"Na 75 jaar wachten is er dan eindelijk een excuus en een monument. Het is iets dat wij nooit zullen vergeten. Het momument voelt eigenlijk als thuis zijn. Na 75 voelt Nederland helaas als thuis want mijn hart is nog steeds op de Molukken.""Het is een belangrijke dag. Ook voor mijn kinderen en mijn achterkleinkinderen en de kinderen die erachter komen. Ik ben 75 jaar geleden als kind op deze kade gestapt met mijn ouders. Ik denk dat die ouders van mij heel erg trots zijn op het monument."