Het is de heilige graal van iedere bezorgde burger: het vinden van een remedie tegen het populisme. Even aangenomen dat die remedie er is. Catherine de Vries, als hoogleraar verbonden aan de IE School of Politics, Economics & Global Affairs in Madrid komt in De symfonie van onvrede met een opvallend eenvoudig recept. Voor ze dat onthult, ontrafelt ze eerst de diepere oorzaak van de opkomst van radicaal-rechts in verschillende landen in Europa. Ze doet dat met groot gezag, omdat ze als rondtrekkend onderzoeker steeds bijzondere gebeurtenissen meemaakte. Ze was in het Verenigd Koninkrijk tijdens de aanloop naar Brexit, in Italië zag ze Meloni opkomen, en in Frankrijk Marine le Pen.
Waar ze ook kwam, was ze er juist in de periode dat de onvrede in de samenleving begon over te koken. In 1999 belandde De Vries, student nog, in Berlijn, waar ze al snel het gevoel kreeg ‘in een laboratorium van de geschiedenis’ terecht te zijn gekomen. Ze raakte er betrokken bij een onderzoek naar de maatschappelijke gevolgen van de Duitse eenwording, waarvan toen al duidelijk was dat die voor voormalige DDR-burgers niet erg soepel verliep. Ondanks grote beloften over meer welvaart, was hun vroegere wereld vaak roemloos verkruimeld, zonder dat er iets nieuws voor in de plaats kwam. Overheersende emotie was een besef van verlies.
