Kinderen krijgen. Voor sommigen volstaat het om die wens met hun partner te bespreken en de voorbehoedsmiddelen een avondje in de la te laten liggen. Voor anderen is het complexer. Voor singles met een kinderwens bijvoorbeeld, of voor queer koppels, of mensen met vruchtbaarheidsproblemen. In de Paradevoorstelling Onderhandelbaby’s verkennen drie acteurs luchtig de bureaucratische molen waar je in terechtkomt als je een kinderwens hebt, maar het uitkomen ervan niet vanzelfsprekend is.
Eind vorig jaar raakte acteur en cabaretier Pepijn Schoneveld op een feestje aan de praat met collega Eelco Smits, vertelt hij in het ITA-café in Amsterdam, vlak na een van de eerste repetitiedagen van Onderhandelbaby’s. Hij was die dag bij een bijeenkomst geweest van stichting ‘Meer dan gewenst’, daar ging het over. „Ik val op vrouwen, maar ik ben single, en ik zou graag vader worden. Liefst niet te oud. Ik ben nu eenenveertig en ik zie het niet zitten om halsoverkop op zoek te gaan naar een relatie, alleen maar vanwege die kinderwens. Dus overweeg ik co-ouderschap. Die stichting informeert je daarover.”
Ook voor Eelco Smits zijn alternatieve ouderschapsvormen bekend terrein: hij is de biologische vader van een elfjarige zoon, die opgroeit onder de vleugels van twee lesbische moeders. Smits: „Ik heb zelf nooit een kinderwens gehad. Maar toen zijn twee moeders me vroegen of ik zaaddonor wilde zijn van hun kind, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Ik dacht: ik krijg spijt als ik nee zeg. Niet als ik ja zeg.”
