Drie baby’s in haar buik. En het eerste dat door Johanna’s hoofd ging nadat de arts het nieuws had gebracht, was de nieuwe tent. „Een vierpersoons-bungalowtje, maar die was nu dus te klein.” Hersenen maken vreemde sprongen als ze informatie moeten verwerken die zo onwaarschijnlijk is als het nieuws dat zij en haar man die dag kregen. „Het was een wonder.”
De kans dat een vrouw zwanger raakt van een drieling, is minder dan 0,1 procent. En bij Johanna was de kans op een zwangerschap van één al nihil. Het was het einde van de jaren tachtig. Zij en haar man zaten al jaren in een vruchtbaarheidstraject. „Uit onderzoeken was gebleken dat het niet lukte door het slechte zaad van mijn man.” Het stel had de hoop op een gezin bijna opgegeven en ze waren hun kinderloze leven al aan het inrichten. Nog één keer zouden ze een behandeling ondergaan.
Johanna vertelt erover in haar appartement dat uitkijkt op het grote park waar ze vaak haar hond uitlaat. Die was aan het begin van het gesprek even onrustig, maar ligt nu op zijn kussen naast de kamerplant te slapen. Op tafel staan chocolate chip cookies. Een van Johanna’s inmiddels volwassen kinderen is er ook, vooral ter ondersteuning van zijn moeder, want eigenlijk wil hij net als zijn broer en zus geen interview geven. En advocaat Mark de Hek zit aan tafel.
