‘Als je op je veertiende je vader verliest door een auto-ongeval, dan is dat als een aardbeving. Een tsunami. Een innerlijke explosie. Je wacht op hem, en dan dringt het tot je door dat je hem nooit meer zult zien. Binnen een halve minuut stort alles in elkaar.” Aan het woord is Catherine Camus, dochter van schrijver en Nobelprijswinnaar Albert Camus. Op 4 januari 1960 reden haar vader en zijn vriend Michel Gallimard naar Parijs. Na een klapband botste de auto tegen een plataan. Albert Camus overleefde het ongeluk niet. Gallimard, die zwaargewond raakte, overleed een paar dagen later. In een interview met de Frankfurter Rundschau uit 2019 vertelt de dan 65-jarige Catherine wat dit voor haar betekende. Ze probeerde gewoon verder leven, zei ze, ,,maar rende een hele tijd als een opgejaagde haas door het leven.”
Dit fragment is opgenomen in Vanwege hem (Seinetwegen), de gelaagde, autobiografische roman van de in Zwitserland geboren Zora del Buono. In dit recent vertaalde boek, waarvoor de schrijfster de Schweizer Buchpreis 2024 ontving, beschrijft Del Buono de leegte die de plotselinge dood van haar vader – ze was pas acht maanden oud – in het gezin achterliet. Manfredi del Buono, een 33-jarige arts van Italiaanse komaf, stierf in 1963 na een frontale botsing op een weg in een bergachtig gebied in de buurt van het Walenmeer. Zijn tegenligger, die met zijn auto op een doorgetrokken middenstreep een paardenspan inhaalde, knalde op de VW Kever waar Manfredi en zijn zwager in reden. De laatste brak zijn been, Manfredi was op slag hersendood. Het ongeluk had grote gevolgen voor Zora: niet alleen moest ze zonder vader door het leven gaan, ze bleef ook achter met een intens verdrietige moeder die zweeg over deze tragische gebeurtenis.
