Ondanks zijn teleurstellende regiedebuut kreeg John Travolta (72) een minutenlange staande ovatie op het filmfestival van Cannes, half mei.
Hoe kon het ook anders? Vóór de première keek de zaal ontroerd naar een overzicht van Travolta’s leven: Pulp Fiction, Saturday Night Fever, Grease, wát een carrière, wát zat hij strak in zijn discobroek. Daarna nam de acteur verrast een ere-Gouden Palm in ontvangst. „Dit overstijgt de Oscar!” Tranen. Hij bleef het publiek maar bedanken.
Zijn passieproject van 60 minuten was dus bijzaak van de viering van Travolta: een kindertekening die duizend fans gezamenlijk op de koelkast hingen die avond. Toch voelde de ovatie ook wat onoprecht. Na de première kraakten aanwezigen de film namelijk genadeloos af. Het voelde alsof de koe nog eenmaal door de wei mocht huppelen, voordat hij naar de slacht moest.
Vrijdag werd Propeller One-Way Night Coach zonder promotie op streamingdienst Apple TV gezet. Hoe erg is het? De film is in veel opzichten mislukt. Maar toch héél vertederend.
De achtjarige Jeff (Clark Shotwell), Travolta’s alter ego, maakt zijn eerste vliegreis. In een soort boemelvliegtuig hinkstapspringen hij en zijn moeder gedurende meerdere nachten door de VS. Eindbestemming: Los Angeles. Moeder heeft daar een gesprek voor een kans op een mogelijke filmrol. Of zoals zij het zegt: „Hollywood belde en zei: ‘Pak de eerstvolgende vlucht!’”
