Dit moet een uiterst voorzichtige column worden. Eén woord te veel en mijn werkgever wordt zwaar bestraft door de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ). Die heeft diverse Nederlandse kranten, zoals NRC, de Volkskrant, De Telegraaf en het AD boetes van tienduizenden euro’s opgelegd voor hun te positieve artikelen over de medicijnen Ozempic, Wegovy en Mounjaro.
Waren we in Nederland maar zo streng in de bestrijding van de nog altijd springlevende kwakzalverij. Cees Renckens, kwakzalverbestrijder par excellence, becijferde zes jaar geleden bij zijn afscheid dat in de alternatieve geneeskunde jaarlijks een half miljard euro omgaat, deels vergoed door de zorgverzekeraars. Een half miljard voor handopleggers, piskijkers, anale ozontherapeuten-tegen-fistels en andere paranormale geneeskunstenaars.
Maar dit terzijde, zij het niet geheel terzijde.
Wat hebben de door de IGJ beboete kranten misdaan? Ze hebben te wervend geschreven over medicijnen die alleen op doktersrecept verkrijgbaar zijn. Dat mag niet van de Geneesmiddelenwet, ook niet als het, zoals in het geval van NRC, artikelen van de wetenschapsredactie betreft.
Tegen NRC zei een IGJ-woordvoerder: ,,Als het gaat om mediaberichtgeving kijken we naar het geheel – inhoud, context, beeld, geluid – het is geen afvinklijstje. Is het artikel erg wervend? Heb je na het lezen het gevoel: dit middel wil ik kopen of gebruiken?’’
