Als tiener was Messi van Newell's Old Boys naar FC Barcelona vertrokken. De vaste volgers van de Barça-jeugd hadden al snel door dat hun club goud in handen had. Cesc Fàbregas en Gerard Piqué behoorden ook tot de ijzersterke lichting van 1987, maar een kleine, sluikharige Argentijnse nummer 10 was de allergrootste belofte.
Wisten ze dit ook in zijn thuisland, in een tijdperk zonder internet? Klaarblijkelijk niet, want Messi werd niet eens opgeroepen voor Argentijnse jeugdteams. Als vrijwel al zijn ploeggenoten zich bij de Spaanse ploeg mochten melden, bleef hij in zijn eentje achter.
Zou hij dan niet voor Spanje willen spelen? Zijn maatjes van FC Barcelona wilden hem er uiteraard graag bij hebben. Ook zijn zaakwaarnemer werd van alle kanten bestookt. Maar toen Spanje en Argentinië tegen elkaar speelden op het WK onder 17 van 2003, deed Messi niet mee. Niet bij Argentinië, niet bij Spanje.
Spanje boog in Finland een 0-2-achterstand om in een 3-2-zege, mede door twee goals van Fàbregas. Tijdens het diner na afloop werd de wedstrijd nabesproken. "Met die jongen van Barcelona erbij waren jullie zeker wereldkampioen geworden", kregen de Argentijnen van de Spaanse kok te horen. Opeens schrokken ze wakker: Messi moest en zou voor Argentinië spelen.
