Het was feestelijke nostalgie waarmee North Sea Jazz zijn vijftigste jaar vierde. Op de festivalpleinen in de zon en bij de fototentoonstellingen haalden bezoekers herinneringen op. Wanneer was jij hier voor het eerst? Welk concert maakte de meeste indruk? De antwoorden kwamen met een gelukzalige glimlach. Ik zag Miles Davis nog. B.B. King. Alicia Keys. Diana Ross.
Van het ambitieuze idee van oprichter Paul Acket tot het internationale fenomeen dat het inmiddels is, van de gouden beginjaren in het Haagse Congresgebouw tot Rotterdam Ahoy: tussen oude festivalposters viel volop te mijmeren. Op de grote videoschermen naast de podia verschenen persoonlijke herinneringen van bezoekers aan legendarische momenten uit eerdere edities. Wie wilde, kon grasduinen in de programma-archieven van een halve eeuw North Sea Jazz.
Maar het festival met zijn zeventien podia in en rond Rotterdam Ahoy voelde weinig voor een larmoyant jubileum vol terugblikshows. Het gouden lustrum bleef bescheiden. De echte viering zat niet in het verleden, maar in de muziek zelf: de voortdurende stroom van nieuwe ideeën die North Sea Jazz al vijftig jaar kenmerkt. Van intieme, gloedvolle jazzklanken en vrije improvisatie tot overrompelende funk, soul en grote popshows; van oude meesters tot jonge artiesten die nieuwe richtingen verkennen.
