vandaag, 19:26Met een McDonalds, Bram Ladage en tal van andere eetgelegenheden beschikbaar, is een hongerig mens in Rotterdam-Delfshaven de koning te rijk. Maar een beetje frituur-enthousiast weet dat het bij snackbar Efes te doen is. Alle dagen van de week open, 24 uur per dag. Eigenaresse Nejla (54) laat met alle liefde een snackie in het vet zakken.De nacht: een tijd om wat uren slaap te maken, maar ook het moment waarop de stad zich van een andere kant laat zien. Van laveloze studenten tot baldadige tieners en voetbalvaders tot dokters na hun dienst. In snackbar Efes vinden ze allemaal hun thuis, onder toeziend oog van Nejla.Van ‘stagiair’ naar eigenaresseNog voordat Nejla deze zaterdagnacht goed en wel kan gaan zitten, lopen de eerste mensen haar zaak binnen. Ze rommelt wat aan op het keukenblad, haalt een papieren zak tevoorschijn en tovert binnen vijf minuten dampende maaltijden tevoorschijn. Geroutineerd werk, want Efes bestaat al heel wat jaren.De Frikandellentocht: een wandeling-speciaal met vette tussenstops in snackbar(opent in nieuw venster)Website van deze snackbar verkozen tot de lelijkste van Nederland(opent in nieuw venster)“Mijn man en ik hebben dit in 2000 gekocht", vertelt Nejla over het ontstaan van haar levenswerk. “We zijn Turkse immigranten. Vlak nadat onze jongste dochter is geboren, heeft mijn familie deze snackbar opgezet.” In eerste instantie heeft ze niks te maken met de onderneming die niet alleen haar eigen gezin onderhoud, maar in de eerste jaren ook het leven van haar broers.Na korte tijd komt daar verandering in. “Ik ben eerst op een soort stage geweest om te kijken of ik het leuk vond", zegt Nejla. “Daarna ben ik officieel aan de slag gegaan.” Wanneer haar broers en man na vijf jaar stoppen met de onderneming, is de zaak van Nejla alleen.'Ze noemen me abla’Inmiddels runt ze de snackbar helemaal in haar eentje. Alle dagen van de week, meer dan twaalf uur per dag. Hard werken, laat staan voor een vrouw van in de vijftig. “Maar ik vind het werk lonend, dit is mijn kindje.” Bovendien kent zowat de hele wijk haar. “Ze noemen me ook wel abla (Turks woord voor oudere zus, red.)en mama. Niet alleen de kinderen nu, maar ook van vroeger al.” Zelfs oude buurkinderen van tientallen jaren geleden komen nog terug naar Efes. “Dan zijn ze verbaasd dat ik er nog steeds ben, maar bedanken ze me voor de fijne herinneringen. Iemand nam laatst zelfs een bosje bloemen mee.” Streng wanneer het nodig isZo'n lieve juf of aardige buurvrouw: die kinderlijke herinnering willen we allemaal wel hebben. Toch is Nejla ook streng als het nodig is, vertelt vaste gast Richard, al prikkend in een kapsalon. “Ik kan je één ding vertellen: zij heeft het hier allemaal in de gaten. Ze weet wie wie is en runt de hele wijk. Als er kleine jongens tot laat op straat zijn, zegt ze dat ze naar huis moeten. Dan luisteren ze ook echt. Voor dat soort dingen heb ik gewoon respect.”Nejla heeft daarmee een onmisbare rol verworven binnen de wijk. Ze is een luisterend oor en verzorger, maar ook iemand die de jeugd in toom kan houden en precies weet tegen welke problemen de wijk aanloopt.Perikelen van een 24-uursvergunningDat de wijk ook om Nejla geeft, is duidelijk. Hoewel ze als vrouw hele nachten alleen in de snackbar staat, overkomt haar niks. Althans, er gebeurt haar niks persoonlijks. Nejla vertelt namelijk dat het hebben van een 24-uursvergunning ook zijn problemen meeneemt.“Als mensen te dronken zijn bijvoorbeeld en lastig doen. Laatst gooide een boze klant nog een stoel door de ruit.” Dat was het gevolg van één vuistregel die Nejla hanteert. “In eerste instantie is praten de oplossing.” Maar, geeft ze aan: “Ik geef één waarschuwing, daarna bel ik de politie.”Meer dan een snackbarIntussen staat buiten een gezellige groep fatbikers te hangen voor de deur van Efes. Binnen zakt de halve menukaart in de frietpan: Een kaassouflé met mayo, een durum döner met grote friet of een salade-aandoende maaltijd met stukjes vlees. Soms voor hongerige studenten die van het terras afkomen, maar ook voor hele gezinnen met kleine kinderen.Het is duidelijk dat Efes niet slechts een plek is voor een snelle hap. Voor wie even snel gedag wil zeggen, zoals de dochter van Nejla wil doen, is het onmogelijk om niet te blijven hangen. Ze neemt buiten op het bankje plaats. Hoewel het ook haar weekend is, vindt ze het niet erg om te plakken.“Doordeweeks ben ik assistent-accountant op de Zuidas, maar vroeger heb ik hier vaak zat geholpen", vertelt de 26-jarige Neshlihan over de zaak waarin ze is grootgebracht. “Nu help ik achter de schermen met papieren, en ben ik er natuurlijk nog steeds regelmatig te vinden.”Gezin als motivatieVoor Neshlihan heeft Efes een bijzonder plekje in haar hart. “Door deze plek heeft mijn moeder een toekomst voor mij en mijn zus neer kunnen zetten. Ik was en ben nog steeds heel dankbaar dat zij zo hard heeft gewerkt voor ons.” De reden dat Nejla na al die jaren nog steeds achter de toonbank staat, is dan ook haar dochters.Neshlihan: “Ik heb ook wel eens gevraagd: ‘Ik ben nu volwassen en verdien mijn eigen geld. Waarom werk je nog zo hard?’ Dan zei mijn moeder: ‘Mijn grootste motivatie is voor mijn gezin zorgen. Zolang jij mijn dochter bent en onder mijn dak woont, wil ik niet dat je zonder mijn steun zit.’”ImmigratiegeneratieDe snackbar overnemen ligt daarentegen niet in het verschiet. “Het is niet zo dat ik het niet wil doen, maar mijn interesses liggen ergens anders. En ik denk dat mijn moeder ook wil dat ik een andere kant op ga.”Vaste klant Richard kan zich dat wel voorstellen. “Zij is van een immigratiegeneratie. Het draaide om hard werken en een bestaan opbouwen. Het beste met je kinderen voorhebben. Dat haar dochters nu een andere kant opgaan, is het mooiste cadeau dat je kan geven.”Van ophouden geen weetVan die lovende woorden krijgt Nejla maar weinig mee. Ze staat al geruime tijd in de keuken weg te zweten voor al haar hongerige klanten. Van ophouden moet ze niets weten. Niet op deze zaterdagavond met tropische temperaturen, en al helemaal niet in het algemeen. “Ik zou me gaan vervelen. Wat moet ik anders doen?”