vandaag, 12:05Melanie van Empelen (31) groeide op in de snackbar van haar familie in Amersfoort. Inmiddels is ze zelf het gezicht van de zaak en binnenkort neemt ze officieel het stokje over. "Hier haal ik mijn geluk uit."Dick (70) komt binnen en bestelt een patatje oorlog en een frikandel speciaal. Zijn vaste bestelling, zegt hij. Hij woont aan het einde van de straat, maar hoe lang het lopen is weet hij niet zeker. Hij pakt altijd de auto. Het patatje is vandaag het einde van een heerlijk rustige dag. Dick heeft zijn hond uitgelaten en zijn vrouw naar haar moeder gebracht, met wie ze twee dagen naar het strand in Noordwijk gaat. Daarna is hij naar de snackbar gereden. "Het is hier gezellig. Altijd een babbeltje", zegt hij. "Als ze tijd heeft, hè."Die tijd maakt Melanie graag, ook als het druk is. Juist die momenten maken het werken in de snackbar voor haar zo bijzonder. "Je creëert echt een band met mensen", zegt Melanie. "Als er dan iets is, willen ze dat vaak even bij je kwijt. Je bent toch een beetje een vertrouwenspersoon."'Hoe doe je dat allemaal?'De keuze om de snackbar over te nemen was niet lastig, zegt Melanie. Ze had ook een andere richting op kunnen gaan, want ze is ook opgeleid tot kapper en schoonheidsspecialist. "Maar hier haal ik mijn geluk uit", zegt ze. Dat voelt ze de hele dag door.Bijvoorbeeld wanneer ze tijdens het spitsuur samen met de andere meiden die er werken moet knallen om alle klanten te voorzien van hun favoriete snack. Zeker met de warmte van de afgelopen weken, vlogen de complimentjes haar om de oren. "Dat iedereen je aankijkt, van: wauw, hoe doe je dat allemaal?", vertelt ze met twinkelende ogen.Zelfs het afsluiten doet ze nooit met tegenzin. "Dat is zo gezellig", zegt ze. Vaak borrelen zij en de andere meiden na. "We kunnen altijd met elkaar beppen, maar kunnen ook altijd bij elkaar terecht als er iets is. Die meiden zijn geen familie. Maar zo voelt dat wel."Oma Hennie (84) achter de frituur51 jaar geleden openden Melanies opa en oma de zaak. Twintig jaar later namen haar ouders het over. Melanie neemt het stokje ergens de komende jaren over, maar nu de is de zaak nog van hen.In de praktijk betekent dat dat Melanie dag in dag uit met haar familie samenwerkt. Haar vader en moeder gooien er nog dagelijks de snacks in de frituur en houden de voorraden bij. En zelfs oma Hennie, inmiddels 84 jaar, staat nog regelmatig achter de toonbank. Niet omdat de familie dat van haar verwacht, verduidelijk Melanie. "We vinden het natuurlijk heel gezellig. Maar ze vindt het vooral zelf nog heel leuk.""Hee!", roept een fietser die voorbijkomt. Melanies arm, vol met tattoos met dunne lijntjes, schiet omhoog. Enthousiast zwaait ze terug.Rondrijden op patatdozenDat de snackbar voor Melanie een tweede thuis is, is niet gek. Al sinds ze kan lopen, rent ze er rond. "Frietjes bakken en ijsjes tappen mocht toen nog niet, dat was gewoon gevaarlijk", zegt ze. Dus bedacht ze haar eigen taak: uit een grote pot deelde ze snoepjes uit aan andere kinderen."Ik was een jaar of 3, maar ik voelde me zo groot," zegt Melanie lachend. Zo voelde ze zich ook als ze mee mocht om dozen friet uit de koeling te halen, die toen nog bij opa en oma thuis stond omdat er in de zaak geen ruimte voor was. Daar liep ze dan heen, aan de hand van een ouder of grootouder en gewapend met een steekkarretje. Samen stapelden ze de dozen op. "En op de terugweg mocht ik er dan bovenop zitten."Inmiddels is ze zelf volwassen en is zij het vertrouwde gezicht voor kinderen die nu opgroeien in de buurt. Een belangrijke rol, vindt ze. "Je wilt dat als er een keer iets gebeurt, ze hier langs durven te komen. Dat ze weten dat ze hier terecht kunnen." Voorlopig kan dat, want Melanie is nog lang niet klaar met haar snackbar. En er is altijd tijd voor een praatje.Snackbarverhalen: Cafetaria de Rooy in Bilthoven 'voelt eigenlijk als een buurthuis'(opent in nieuw venster)Snackbarverhalen: al 41 jaar komen IJsselsteiners hier voor 'Grieks broodje en roze rakker'(opent in nieuw venster)