vandaag, 21:12Aangepast vandaag, 21:15Het is nu echt dicht, voor altijd. Wegrestaurant De Molshoof langs de N280 bij Kelpen-Oler. Na 183 jaar!
Stamgasten en chauffeurs kwamen donderdag afscheid nemen. "Dit was ons tweede thuis." Het valt eigenaresse Nelly Gubbels-Bollen zwaar. Aan haar levenswerk, en dat van de hele familie, is nu echt een einde gekomen. Ze is nu 80, maar werkt hier al van jongs af aan. Al toen ze 12 was, stond ze hier af te wassen. Iets anders heeft ze nooit gedaan. En nu gaat straks de sloophamer erin. Dat doet pijn. "Eind november moet alles eruit zijn. Veel ga ik niet meenemen. Wat foto's en het wat naambordjes."AfscheidstekstEigenlijk is het een avond als alle andere. Een plek waar iedereen elkaar kent en waar je teruggaat in de tijd. Niets waar je aan kunt zien dat dit de laatste avond is. Of eigenlijk 'het laatste avondmaal'. Er wordt gewoon gekletst. En de aanwezige chauffeurs schrijven iets in een boek. Het lijkt wel een condoleanceregister. Zo voelt het althans. Voor Nel, maar ook voor de chauffeurs. Ze nemen persoonlijk afscheid.Een van hen is Joop Slotboom, chauffeur bij een bedrijf in Alphen aan den Rijn. Hij rijdt al elf jaar vrachtwagen en daarvan komt hij al in tien jaar 'Biej Bolle', zoals het in de volksmond heet. Al noemen de chauffeurs het anders. "Bie Moeders", heet het bij ons, want dit was echt een tweede thuis voor ons. Er zijn weken geweest dat we hier dagelijks kwamen," vertelt Joop.Levende kippenZijn bedrijf vervoert levende kippen vanuit bedrijven in Beringe en Hunsel, niet ver weg van Kelpen-Oler. En aangezien er niet veel wegrestaurants in de omgeving meer zijn, werd dit voor de chauffeurs een vaste plek. Ze konden er altijd terecht. Zelfs als het gesloten was, weet Joop."Tussen Kerst en nieuwjaar was het normaal dicht, maar dan klopten we aan en konden we toch douchen en eten. Maar het was dan wel wat de pot schafte", weet hij nog. "Ze stonden zelf de aardappelen te schillen. Met verse groenten. Eens iets anders dan drie dagen patat achter elkaar", voegt een andere chauffeur eraan toe.Waar nu heen?Waar ze nu naartoe moeten? De chauffeurs hebben eigenlijk geen idee. Maar die jolige en gezellige sfeer zoals hier, zullen ze niet snel meer vinden. Geen politiek zware onderwerpen, maar gewoon lol, een pilsje en uitrusten. Dat het wel een keer dicht zou gaan, zagen ze wel aankomen. Maar nu de laatste pilsjes worden gedronken, voelt het toch vreemd. De truckers noemen wel wat alternatieven. Bij Weert is restaurant Wildenberg en ook langs de Napoleonsweg zijn er nog enkelen. "We vinden wel een nieuwe plek. Maar zoals het zal het nooit worden. Je stond hier veilig, werd gastvrij ontvangen en het was ook nog echt authentiek", zegt chauffeur John Zeilstra.We konden hier altijd terecht. Zelfs als het dicht was. Dan klopten we gewoon aan. En dan kregen we wat de pot schafteMannenwereld?En wie denkt dat het om een echte mannenwereld gaat, heeft het mis. Er zijn ook vrouwelijke chauffeurs, al zijn ze in Limburg op een paar handen te tellen. Sharon Stockmans is een collega van Joop, ze rijdt nu een paar jaar op de vrachtwagen en is er uitgerekend via dit wegrestaurant ingerold. "Eerst heb ik hier een paar jaar gewerkt en toen ben ik ook op de vrachtwagen gaan rijden. Al wilde ik dat altijd al. Soms wordt er wel eens vreemd gekeken als ik aankom. Tja, er werken 60 chauffeurs bij het bedrijf maar ik ben de enige vrouw. Maar het team is echt leuk en ik hou gewoon van lange stukken rijden", vertelt Sharon.Limburgse wegrestaurants onmisbaar voor truckers, maar uitbaters hebben zorgen over de toekomst(opent in nieuw venster)ProfvoetballerOok voor medewerkster Truus (74) is het vreemde avond. Toch is het geen afscheid voor altijd. "Ik ga toch nog een dagje bij een ander wegrestaurant werken, zodat ik de mannen toch nog zie. Ergens in de buurt hier. We zijn nog in gesprek", aldus Truus. Ook haar kleinzoon van 19, Davy Hendriks uit Heel, gaat het werk missen. Hij verdiende hier de afgelopen jaren een leuk centje bij en zal nu ergens anders aan de slag moeten. Heel erg is dat niet, want Davy heeft net een contract bij VVV-Venlo getekend en hoopt profvoetballer te worden. "Op dit moment kan ik er nog niet van leven, maar dat is wel het doel. Het wordt nu veel trainen en spelen, dus ik had sowieso al minder tijd om hier achter de bar te staan".En zo is het een dag van verhalen. En misschien ook cadeaus, al hoeft dat voor Nel niet zozeer. Ik ben al blij als ze gewoon afscheid komen nemen. Of anders komende zaterdag als we nog een afscheidsfeest hebben".Tankstation en grote supermarktDe komende jaren komt er een tankstation, horeca en grote supermarkt voor in de plaats. Een projectontwikkelaar is er al tien jaar mee bezig, maar de kogel lijkt nu door de kerk. Nels zoon John had dat allemaal kunnen voorkomen als hij of een van de andere kinderen de zaak had overgenomen. Maar daar kiest hij niet voor. "Het wordt steeds lastiger in de horeca. Alles is drie keer zo duur geworden, er zijn minder feesten en het is toch wel hard werken. Het is jammer dat het stopt, maar zakelijk gezien is het de beste beslissing", vertelt JohnKnuffelVoor zijn moeder heeft hij een nieuwe woning, niet ver hiervandaan, geregeld. Het zal wennen worden voor Nel. Eerder deze week zei ze al een nieuwe hobby te willen zoeken, maar wat dat wordt? Nog geen enkel idee. Eerst maar eens afscheid nemen. Chauffeur Joop krijgt een dikke knuffel. Hij heeft net gedoucht en gegeten. Nu gaat hij slapen, want rond middernacht moet hij alweer vertrekken. Met de levende kippen.
