De oervraag die ons voortdrijft, en zeker in de journalistiek: wat is er nou precies gebeurd? Soms komen we er bijna achter, maar zelden helemaal. Vaak is de werkelijkheid niet wat ze lijkt.
Verwacht van mij geen filosofisch betoog, wél enkele aansprekende voorbeelden uit de werkelijkheid van de actuele berichtgeving.
Om te beginnen het pijnlijkste, meest recente voorbeeld: de uitschakeling van Oranje. ( Wees niet bevreesd, ik houd er snel over op). Wat speelde hier op de achtergrond? Hoe kon coach Koeman stelselmatig in tactisch opzicht zulke grote fouten maken? Negeerde hij de adviezen van de oud-internationals met wie hij zich had omringd? Waren ze het misschien juist wel unaniem eens geweest? Of gaf zijn loyaliteit aan aanvoerder Van Dijk de doorslag en beraamde hij met hem het plan om de verdediging te versterken ten koste van de aanval? We kennen alleen de afloop: de hoge bal die Van Dijk miste en Oranje fataal werd.
Voor de parlementaire enquêtecommissie Corona verschijnt de toenmalige minister van Justitie en Veiligheid Ferd Grapperhaus. Hij is geëmotioneerd, soms op de rand van tranen. Dankzij deze verhoren komen we eindelijk enigszins te weten wat er achter de schermen van de overheid gebeurd is. Er was meer onderlinge onenigheid dan we destijds konden merken, zoals over de wenselijkheid van de invoering van een avondklok. Meerdere ministers, zoals Kajsa Ollongren en Wouter Koolmees, waren tegen, maar wie waren vóór en wat was de rol van premier Rutte? Daarover wil Grapperhaus zich nog steeds niet uitlaten. Zo blijft ook de corona-werkelijkheid deels nog onkenbaar.
