Soms is een drama gewoon een drama. Dan is er geen oplossing, geen genoegdoening, niets dat de pijn verzacht. De afgelopen week kreeg ik het idee dat we als maatschappij steeds meer moeite hebben om dat te accepteren. Dat idee kreeg ik door twee totaal verschillende gebeurtenissen die ik in de media voorbij zag komen: een gruwelijke moordzaak en een gestrande bultrug in Duitsland.
In de podcast Napleiten, van advocaat Christian Flokstra en misdaadjournalist Wouter Laumans, was slachtofferadvocaat Priscilla Buchele te gast. Zij stond de vader van de vermoorde Anouk bij. Ze werd met achtentachtig messteken om het leven gebracht door haar halfzus Bouchra, die dat ook nog via een livestream uitzond op Instagram. Ook de hond van de buren werd doodgestoken. Ze deed dit alles onder invloed van een zware psychose, terwijl stemmen in haar hoofd zeiden dat ze het moest doen.
Het gaat niet alleen om de feiten zoals de ontoerekeningsvatbaarheid van de dader, het gaat ook om gevoelens
Uit de verslagen van experts blijkt dat er sprake was van een tragisch ongeluk. Zowel de rechtbank als het hof in hoger beroep oordeelden dan ook dat Bouchra volledig ontoerekeningsvatbaar was tijdens haar daden. Geen straf dus, wel TBS. Buchele vertelde in Napleiten dat ze graag een gevangenisstraf had gezien, omdat haar cliënt vergelding wenste. Dat is vanuit de vader heel begrijpelijk, hij is zijn dochter kwijt. Maar is het dan de rol van Buchele om als een soort tweede officier van justitie de verdachte aan te klagen? In dit geval wel, vond Buchele. Ze deelden het spreekrecht door tweeën; de vader vertelde over de impact van de moord op zijn dochter, Buchele probeerde rechters ervan te overtuigen dat Bouchra wel degelijk toerekeningsvatbaar was, in elk geval gedeeltelijk.
