Dagelijks worden we overspoeld met beelden van ‘bezorgde burgers’ die in actie komen tegen de opvang van vreemdelingen. Optochten, lawaaidemonstraties, ‘vrouwenmarsen’, rellen, vuurwerk en dinsdagavond in Loosdrecht zelfs brandstichting bij een AZC, waar de eerste vijftien asielzoekers inmiddels hun intrek hadden genomen. Je ziet en hoort de bezorgde burger overal, een uitlating op sociale media is al genoeg om krant of televisie te halen, maar toch voelen ze zich ongehoord. Ik zou zeggen: kijk even online, of slinger de lineaire televisie nog eens aan want dagelijks zijn er reportages waarin ze hun klachten en angsten ongestoord de wereld in slingeren. De woede is voelbaar, maar gebouwd op frames die verder schijnbaar niet onderbouwd of bevraagd hoeven te worden.
Sterker: met liefde komen politici olie op het vuur gooien. Tot een paar jaar geleden zag je alleen Geert Wilders, maar tegenwoordig komen ook Lidewij, Mona en Gidi de schade opnemen. De klacht die hen bereikt is dat er door de gevestigde orde niet naar de fictieve meerderheid wordt geluisterd. Er is de mensen niets gevraagd! Dat is de bacterie die zich verspreidt door mee te reizen met de zogenaamde ombudspolitiek: het idee dat de mensen zelf kunnen bepalen wat ze wel of niet willen. Alsof het verwijderen van een lantaarnpaal hetzelfde is als het tegenhouden van (nood-)opvang.
