Wat me blijft fascineren is de groeiende kloof tussen verstand en politiek – wanneer deskundigen ‘A’ zeggen en de politiek ‘B’ doet, precies het tegenovergestelde. Of de boel de boel laat. In de afgelopen weken was de invoering van een ‘tweestatusstelsel’ in het asielrecht een fraai voorbeeld. Over het politiek theater, het ragfijne PVV-spel, de smeulende VVD-D66-brouille en het EU-migratiepact dat de wet meteen overbodig maakte, is de krant al volgetikt, dus dat laat ik hier verder.
Mijn punt is dat er geen ambtelijk uitvoerder, geen inhoudsdeskundige of migratiejurist gevonden kon worden die een tweestatusstelsel een goed idee vond. Al was het maar omdat het al lang en breed was geprobeerd en in 2000 afgeschaft wegens, inderdaad, rompslomp en kosten. Van de Raad van State, de IND tot de Adviesraad voor Migratie luiden de oordelen: onuitvoerbaar, onnodig, niet doen. En toch kwam het tot invoering.
Terzijde: als diep geïrriteerde kijker roep ik al langer vanaf de bank tegen m’n tv dat de vluchtelingentoeloop natúúrlijk immuun is voor (louter) Haagse wetten. Maar heel gek, niemand luistert. Politiek leeft van illusies, beeldvorming en beleidstoneel. De kiezer uitleggen dat migratierecht nooit meer dan symptoombestrijding of wachtrijmanagement kan zijn, is te veel gevraagd.
