De laatste tijd zie ik veel nostalgische berichten over de gloriedagen van zelfstandig reizen. Mensen betreuren de opkomst van influencers en verlangen met weemoed terug naar een vervlogen tijdperk. Zelf heb ik uitvoerig gereisd, van de analoge periode van de jaren negentig tot de vroege jaren nul waarin het internet opkwam. Ik heb van dichtbij gezien hoe dat internet onze manier van reizen heeft veranderd.
Beck Sharron is reisjournalist en auteur van de nieuwsbrief Between the Dots.
In 2006 zat ik in een trein naar Niš in Servië en bladerde ik door de Lonely Planet Western Balkans. Ik begreep ineens dat de trein ook stopte in Sofia, de hoofdstad van Bulgarije, die veel dichter bij Macedonië lag dan Niš. Terwijl ik de kaart in de reisgids bekeek en snel de informatie over de grensovergang controleerde, bedacht ik dat we hier konden uitstappen, een bus naar de grens konden nemen en nog voor het einde van de dag in Skopje, de hoofdstad van Macedonië, konden zijn. Met de kenmerkende bravoure van een Lonely Planet-lezer wist ik mijn reisgenoot Leo ervan te overtuigen onze prijzige treinkaartjes en comfortabele privécoupé op te geven voor een avontuurlijke busrit.
Destijds was Lonely Planet nog in handen van de oprichters, Tony en Maureen Wheeler. Hun verhaal begon in 1973 met een gids van 94 pagina’s waarin ze beschreven hoe ze een jaar eerder goedkoop door Azië waren gereisd. Het was de eerste uitgave van wat later zou uitgroeien tot het Lonely Planet-imperium. Maureen maakte de teksten, Tony tekende gedetailleerde kaarten.
