Starmer koos ervoor om de aankondiging dat hij vertrekt als premier maandagochtend te doen, voordat zijn rivaal en waarschijnlijke opvolger Andy Burnham in Westminster arriveerde om ingezworen te worden als parlementariër.
Misschien was dat niet de enige factor die Starmer deed besluiten dat zijn aankondiging niet tot dinsdag kon wachten. Het is dan namelijk precies tien jaar geleden dat het referendum werd gehouden waarmee het Verenigd Koninkrijk ervoor koos om uit de Europese Unie te stappen.
In dat decennium kreeg 10 Downing Street maar liefst zes keer een nieuwe bewoner, en ook Starmer slaagde er niet in om een vijfjarige termijn vol te maken. Zijn bondige en licht geëmotioneerd uitgesproken verklaring was het sluitstuk van een periode waarin hij een van de impopulairste Britse premiers uit de moderne geschiedenis werd en hij zijn premierschap met een verrassende snelheid uit zijn handen zag glippen.
Starmer kwam in 2024 aan de macht, dankzij een historische monsterzege op de Conservatieven die het VK veertien jaar hadden geregeerd. Labour won 411 van de 650 zetels in het Lagerhuis. Twee jaar later, kort voor de aankondiging, dacht volgens peilingen van YouGov bijna 70 procent van de Britten negatief over het premierschap van Starmer.
