Met instemming van politici overal ter wereld zijn grote techbedrijven bezig met de grootste broodroof en toeëigening van intellectueel en creatief werk in de geschiedenis van het internet. AI-modellen voeden zich met wat journalisten, tekstschrijvers, hobbyisten, experts, wetenschappers, muzikanten, schilders, tekenaars, filmmakers en softwareontwikkelaars op het internet hebben gezet, schotelen die informatie vervolgens in gehusselde vorm aan hun gebruikers voor, en doen alsof ze het zelf hebben bedacht. Doordat een zoekmachine als Google tegenwoordig zijn eigen AI-samenvatting bovenaan zet, klikken gebruikers niet meer door naar de bronnen van de informatie zelf. En het wordt erger: Google gaat de zoekresultaten binnenkort nog minder belangrijk maken. Met ontransparante AI-modellen bepaalt Google meer en meer welke informatie zichtbaar wordt, en welke niet.
Toch wil ik het graag hebben over het energiegebruik van AI, met het risico te lijken op iemand die zich erover opwindt dat de tanks op het slagveld niet op groene waterstof rijden. In een hilarische maar ook ontluisterende video heeft mijn Britse collega-klimaatwetenschapper Adam Levy zich verdiept in wat ceo’s van grote techbedrijven zelf in de media te zeggen hebben over hun klimaatimpact. En daarmee legt hij bloot hoe flinterdun en onheus de klimaatambities van ’s werelds grootste techbedrijven zijn.
