Hij was een vriend, een zeer dierbare, en zit nu in de Tweede Kamer. Voor een partij die mij niet zo dierbaar is: FvD.
Maar vriendschappen laten zich niet op politiek bevel eindigen, de herinneringen aan onze warme, intieme betrekkingen – en met intiem bedoel ik geen seks, maar het idee dat je met iemand alles kan bespreken – die herinnering is nog steeds levend. Ik snáp het ook gewoon niet. Waarom ging deze vriend nu juist bij die partij, die racisme aldoor maar herhaalt.
Het was een mooie vriendschap, die begon in de katholieke kerk, waar hij zich liet dopen en ik al kwam. Er zijn NRC-lezers die een rood waas voor ogen krijgen zodra ze ‘katholiek’ lezen, want daar kan niets goeds van komen. Nou, dit: hij, filosofische belangstelling, ik ook, en hij zo’n kleine dertig jaar jonger. Iedere zondag zagen we elkaar. En tussendoor bellen, eindeloos. De intimiteit van een vriendschap kan veel beslag leggen.
Vriendschapsliefde. Jacob Israël de Haan is een van mijn lievelingsdichters, met zijn bekende „naar vriendschap zo een mateloos verlangen”.
Ik ben beter in de vriendschap dan in seks, sneu genoeg.
