Het afgelopen jaar heeft actrice Naomi Velissariou doorgebracht in het besef zich ‘op de drempel van de middelbare leeftijd’ te begeven, vertelt ze in het Engels, op informele toon, het zaallicht is nog aan. Ze is bijna veertig, zegt ze. Dus zit ze in een crisis, want „ouder worden is simpelweg de grootste tragedie in het leven van een vrouw”.
Naast me schudt iemand driftig het hoofd. Ook in mij komt er iets in opstand. Is het ironie? Hoe dan ook, die crisis is een passend startpunt van de ontwikkelingsboog die Velissariou haar publiek wil laten meemaken. Die voert je langs drie mogelijke antwoorden op de vraag hoe je je als vrouw kunt verhouden tot het onrealistische schoonheidsideaal (lees: blijvend jong, slank, liefst minimaal getekend door zoiets als een karakter), dat je in het dagelijks leven non-stop via allerlei kanalen wordt voorgespiegeld.
Dat doet ze in haar eentje, in een grote zaal, die ze moeiteloos vult. Met het charisma van een popster zweept Velissariou haar publiek op, daarbij geholpen door een imponerend video- en geluidsdecor (URLAND) en beeldschone kostuums (Ülkühan Akgül). Via verschillende personages, deels gebaseerd op beroemde vrouwelijke denkers en artiesten, voert Velissariou je in Sexodus langs drie stadia van emancipatie.
