De moderne vrouw is een wezen onder hoogspanning. Die indruk krijg je bij twee (totaal verschillende) voorstellingen op muziektheaterfestival O. Zo onderwerpen de drie vrouwen in Tradwives de musical zich aan het patriarchaat, in een poging om hun wereld overzichtelijker te maken. Ze plaatsen hun echtgenoten op een voetstuk en hebben zelf maar weinig te vertellen. Het trio staat te schoffelen in de moestuin, baart nog maar een baby, babbelt over huiselijke taken. Zij zorgen thuis voor het grut, terwijl hun mannen op zakenreis gaan.
De voorstelling zoomt in op drie voordeuren, waarachter deze ‘tradwives’ (vrouwen die bewust voor ‘traditionele’ rolpatronen kiezen) wonen. De omslag komt als één van hen besluit naar de grote stad te vertrekken om als ‘vrije vrouw’ te gaan leven.
In de debuutproductie van Club Satelliet wordt deze benauwende wereld in pastelkleuren vormgegeven. Tradwives is een klassieke musical, maar met een knipoog. Er zijn komische choreografieën en meta-momenten waarin de personages doorhebben dat ze op het toneel staan. De tekst en muziek zijn vloeiend en kennen vaart, maar het verhaal mist richting, zeker tegen het einde. Wat wil Satelliet nou eigenlijk vertellen over deze tradwives? De productie voelt fris, maar is uiteindelijk vooral parodie.
