Nee, zegt Ali Chahrour lachend, de trilogie waarvan When I Saw the Sea het sluitstuk is, gaat niet zozeer over vrouwen. „Als vrouwen het thema zijn, zou ik daar mijn leven lang mee bezig blijven”, grinnikt de Libanese theatermaker. „Ik ben nu eenmaal opgegroeid omringd door sterke vrouwen.”
Toch stonden ook in deel twee van het drieluik ‘Amour’, Told by My Mother (vorig jaar eveneens op het Holland Festival), de verhalen over de veerkracht van vrouwen centraal, van Libanese moeders die moeten verdragen hun geliefde zonen te zien vertrekken naar de oorlog, om soms nooit meer, of voor altijd veranderd, terug te keren. „Het overkoepelende thema van de trilogie is liefde – de kracht en kwetsbaarheid van liefde.”
De nieuwe voorstelling werd gecreëerd terwijl de Israëlische bommen op Libanon neerdaalden. Chahrour werkt opnieuw met vrouwen zonder theaterervaring „omdat zij hun verhalen in hun lichaam meedragen”. De drie vrouwen hebben aan den lijve ondervonden wat het Arabische kafala-systeem inhoudt: een vorm van moderne slavernij waarbij arbeidsmigranten, meestal vrouwelijke huishoudelijke hulpen, volledig afhankelijk worden gemaakt van hun werkgever (kafil). Ze hebben geen vrije dagen en vriendschappen of liefdesrelaties zijn verboden, telefoon en paspoort moeten worden ingeleverd en of en hoeveel ze betaald krijgen is onduidelijk – het systeem valt buiten iedere vorm van overheidscontrole. Zo verliezen de vrouwen, ooit naar Libanon gekomen om hun families thuis te kunnen ondersteunen, vaak ieder contact met hun geliefden.
