Maarten Boudry maakt zich zorgen. In NRC (22/5) schrijft hij dat een deel van zijn anti-wokemedestanders is ontspoord. Mensen die begonnen als verdedigers van vrije meningsuiting en academische vrijheid, zijn neergestreken bij Trump, Orbán of radicaal-rechts. James Lindsay, Jordan Peterson, Ayaan Hirsi Ali, Christopher Rufo: hij noemt ze bij naam. Hun afkeer van woke heeft hen naar een plek gebracht waar ze in autoritaire figuren redders zijn gaan zien.Dat is een eerlijke vaststelling. Een deel van het anti-wokekamp heeft het al lang niet meer over liberalisme of waarheid. De drijfveer is wraak. Boudry ziet dat en hij benoemt het scherp: Trump en Orbán zijn illiberaal, hun pleidooien voor academische vrijheid zijn ongeloofwaardig.Maar Boudry’s eigen analyse draait om een formule die hij zorgvuldig van Trump probeert te onderscheiden. Zijn redenering is niet: Trump redt ons van woke. Zijn redenering is: alleen het einde van woke kan ons redden van Trump. Dat klinkt beschaafder. Maar het is dezelfde brug, met een liberale reling.Wie draagt in deze redenering de verantwoordelijkheid voor de opmars van autoritair rechts? Niet de politici die transrechten intrekken bij decreet. Niet de miljardairs die nieuwsmedia opkopen. Niet de columnisten en podcasters die ‘woke’ jarenlang hebben opgeblazen. De schuld belandt opnieuw bij de mensen die al het zwaarst worden getroffen: trans mensen, migranten, antiracisten, feministen en klimaatactivisten.