De boekhandelaar zag me door het boek bladeren en riep: ,,Dát moet u lezen! Geweldig goed geschreven!’’ Het betrof het boek In verlatenheid van L.H. Wiener, in november 2025 uitgebracht door Uitgeverij Pluim en bekroond met de Hans Vervoortprijs, een minder bekende literaire prijs voor ,,verhalend proza van neerslachtige en toch opbeurende aard’’.
Het boek had weinig publiciteit gekregen, wat mijn nieuwsgierigheid juist versterkte. Was het soms zo matig? Ik kende het werk van Lodewijk Henri Wiener slecht. Sommige van zijn verhalen hadden wel indruk op mij gemaakt, maar toch was ik aan zijn romans nooit toegekomen. De enthousiaste boekhandelaar gaf de doorslag: nu of nooit meer.
Ik heb er geen spijt van gekregen. In verlatenheid is het indringende boek van een eenzame tachtigjarige schrijver die terugblikt op zijn woelige privéleven. Wiener heeft er nooit een geheim van gemaakt dat zijn werk een sterk autobiografische inslag heeft. Dat geldt zeker voor dit boek waarin de verteller identiek lijkt aan de schrijver, die tachtig jaar is geworden en omziet naar zijn jeugd, zijn werk als leraar Engels aan het Stedelijk Gymnasium in Haarlem en – vooral – zijn vijf verbroken relaties met vrouwen. Drie van hen waren oud-leerling van hem met wie hij ná hun schooltijd, zoals hij er met nadruk aan toevoegt, een relatie kreeg.
