«کریم لکزاده»، ۳۹ساله جزو کارگردانان جوان و خوشفکر ایران است که هنوز آنطور که باید و شاید شناخته نشده. او اما با پنجمین فیلم خود، «دو بار زندگی، سه بار مرگ» بالاخره به بزرگترین رویداد سینمایی جهان یعنی جشنواره «کن» رسید. این فیلم یکی از شش فیلم بلند داستانی است که در بخش جنبی «انجمن پخش سینمای مستقل (اسید)» نمایش پیدا کرد. این بخش سالها است کارگردانهای بزرگی را پرورانده و به جهان معرفی کرد؛مثلا چهرههای مطرحی همچون «جاستین تریه» (برنده نخل طلا)، «کوثر بن هنیه» (که بارها در کن حاضر شده و نامزد اسکار هم شده) و «رادو جود» (فاتح خرس طلای جشنواره برلین که امسال برای اولینبار در کن هم حاضر بود) اولین فیلمهایشان را در همین بخش «اسید» نمایش دادند. فیلم لکزاده یکی از تنها شش فیلم بلند داستانی بود که امسال در این بخش نمایش یافت. «مهسا کرمپور» دیگر کارگردان ایرانی بود که با فیلم «در آروارههای غول» در بخش «اسید» حضور یافت که موضوع مهاجرتی دارد و خارج از ایران میگذرد.
فیلمِ لکزاده با گره داستانی جذابی آغاز میشود: چند معدنچی که از حادثهای جان سالم بهدر بردهاند به این فکر میافتند که خودشان را گم و گور کنند و مُرده جلوه دهند تا خانوادههایشان بتوانند پول دیه را دریافت کنند و در وانفسای اقتصاد فجیع ایران به جایی برسند.
چنین داستانی بسیار به حال و هوای امروز جامعه ایران میخورد و میتواند خوراک قصهپردازی و سینمای واقعگرا باشد اما اگر با کار لکزاده آشنا باشیم، میدانیم که او قرار نیست چنین فیلمی بسازد. او علاقه به حرکت بین ژانرهای مختلف، قصهگوییهای غیرخطی و فضاسازیهای سورئال دارد. در اینجا نیز فیلم روایتی ارایه میدهد که مخلوطی از طنازی و سینمای ابزورد است و البته مخاطب را خسته نمیکند و با غافلگیریهای مدام و فضاسازیهای جذاب ما را بهدنبال خود میکشاند.
