Ik heb zo’n grote televisie waar je niet omheen kan in de woonkamer. Het apparaat zorgt ervoor dat we als gezin zo nu en dan nog eens iets gemeenschappelijks ervaren. Ik ben op de hoogte van de slapstick van de influencers waar mijn kinderen naar kijken, ik krijg zo nu en dan wat mee van de spellen die ze spelen.
En aan het einde van de avond kijk ik zelf. Liefst niet iets wat ik moet uitkiezen, maar gewoon lineair. Zappen. Ik behoor daarmee tot een uitstervende soort. En aan de reclames voor gehoorapparaten en incontinentiemateriaal te zien, hoor ik ook bij het jongere deel van de doelgroep die nog ouderwets eet wat de pot schaft. En meestal betekent dat dat ik op de achterbank van een Britse politiewagen beland die achter een verdachte aan racet op een smal weggetje in Gloucestershire.
Of dat ik meekijk bij Meldkamer Utrecht Centraal, waarin handhavers met agressieve of dronken treinreizigers worstelen. Of een stukje Scam Alert, waarin onschuldige mensen slachtoffer worden van meedogenloze oplichters. Of anders diezelfde avond nog het dagelijkse rampenjournaal van 112 Vandaag, dat ons op de hoogte houdt van de brand in het buurthuis, de steekpartij in Amersfoort en de diefstal van dj-materiaal in Alkmaar. Elke loeiende sirene of rollende brancard wordt gevolgd door een filmploeg en gesavoureerd door ons ramptoeristen in de Nederlandse woonkamers.
