De viool staat in films doorgaans voor toewijding, vervoering en passie. Muziek troost en verheft ons uit de alledaagse misère. Al gaat dat niet echt op voor twee vrouwelijke violisten die zich deze week in de bioscoop staande houden in een patriarchale of onverschillige samenleving.
Isabel studeerde in On a String viola aan het prestigieuze Juilliard-conservatorium in New York en sappelt sindsdien met haar strijkkwartet op feesten en begrafenissen, doet studiowerk en gigs. We ontmoeten haar als ze een mislukt huwelijksaanzoek romantisch begeleidt, een trieste schnabbel die de toon zet: auteur-regisseur-actrice-stand up-comedian Isabel Hagen is een kei in cringe, de humor van de gêne.
In On a String lijkt ze een versie van zichzelf als millennial-cliché te spelen: de jonge vrouw in de klem tussen artistieke puberdromen en de volwassen realiteit. Denk aan Lena Dunham in Girls (2012-2017) of Greta Gerwig in Frances Ha (2012), op wie Isabel Hagen sprekend lijkt. Maar Isabel is geen vage fröbelaar, ze werkt keihard om via een stoel in een symfonieorkest uit haar freelance-vagevuur te ontsnappen. Ze woont nog bij ouders die meer in haar horkerige broer geloven, een pianist. Haar beste vriendin is een frenemy, een huilerig, plakkerig vriendje loopt in de weg en het alom geadoreerde cello-talent Owen houdt haar aan het lijntje en hangt het gekwelde genie uit. En dan is er de welgestelde, aantrekkelijke vader van Rachel, een hout zagende viool-pupil.
