Eens in de twee jaar verandert een blockbuster in een culturele grondwatermeting, waaraan de staat van de samenleving afgelezen kan worden. Vorig jaar was het One Battle After Another, het jaar daarvoor Halina Reijns Babygirl; alleen al op de opiniepagina’s van NRC zag men daarin een icoon van feminisme, misogynie, erotiek én kuisheid.
Opiniemakers zoeken een raket om mee op te stijgen. En dit jaar kun je met The Odyssey naar de sterren. Gebaseerd op een ‘fundamentele tekst van de Westerse literatuur’, vertelt The Odyssey een verhaal dat elke opiniemaker met grootse, maatschappelijke claims graag in zijn kamp wil trekken. En dan legde Nolan ook nog een doosje lucifers op het kruitvat: hij vermaakte de Odyssee tot een verhaal over het heden.
Mythische helden schelden met ‘fuck’, niemand is aardig tegen migranten. Hoe modern wil je het hebben?
In Nolans Odyssee krijgt de bronstijd een zedenval van Trumpiaanse proporties te verduren. Ooit schiep ‘Zeus’ Wet’ van gastvrijheid en naastenliefde orde. Maar in Troje breekt Odysseus die wet, met chaos en genocide ten gevolg. Overal wordt geknipoogd naar de hedendaagse kijker. Zo vindt de Trojaanse oorlog voornamelijk plaats om handelsroutes veilig te stellen. Mythische helden schelden met „fuck”, niemand is aardig tegen migranten. Hoe modern wil je het hebben?
