Drie weken voor mijn huwelijk wist ik eindelijk dat beige niet gewoon beige is. Taupe oogde warmer dan zand, en tot mijn eigen verbazing had ik daar inmiddels een stellige mening over. Dat was niet het soort kennis waarop ik had gehoopt. Ik wilde ooit begrijpen waarom staten uiteenvallen, waarom revoluties mislukken en hoe democratieën zichzelf van binnenuit beschadigen. Nu hield ik twee servetten naast elkaar en zei: „Deze is warmer.” Mijn aanstaande vrouw keek me aan en leek zich af te vragen of ze wel met dezelfde man ging trouwen.
Het begon allemaal tamelijk onschuldig. We zochten een locatie, iets te eten en iemand die het huwelijk kon voltrekken. Dat leek mij te overzien. Vieringen als huwelijken bestaan tenslotte al duizenden jaren. Je zou verwachten dat de logistiek inmiddels enigszins is uitgekristalliseerd. Toen kwamen de pdf’s. De eerste telde achttien pagina’s. Er waren sfeerbeelden, arrangementen, aanvullende arrangementen en voorwaarden waaronder de aanvullende arrangementen konden worden aangevuld. Stoelen bleken niet gewoon stoelen. Ze konden klassiek, romantisch of landelijk zijn. Sommige brachten zelfs ‘warmte in de ceremonie’. Ik dacht altijd dat daar mensen voor nodig waren.
