Wij mensen zijn betekenisgevende wezens las ik laatst weer eens. En inderdaad, dat zijn we. Het is moeilijk om géén betekenis te hechten aan wat het ook maar is dat je ziet of hoort of doet. Maar het is tegelijkertijd ook makkelijk om die betekenis te loochenen. Diploma’s, contracten, huwelijken, begrafenisrituelen, ze worden hooggehouden, maar ook om allerlei redenen verworpen. „Ach, dat is alleen maar een papiertje.” „Zo’n formaliteit vinden wij niet nodig.” „Doe mij maar gewoon weg na mijn dood.”
Vooral huwelijken. Heel vaak zeggen mensen: „Ja, als je kinderen hebt of wilt, dan is het makkelijk, dan is alles geregeld. Maar verder…” Het zegt ze niets, bedoelen ze.
Laatst zei een vriendin: „Mensen moeten niet trouwen, want dan gaan ze ook weer scheiden en dat is zo akelig.”
Scheiden is inderdaad heel akelig, omdat uit elkaar gaan zo pijnlijk is, meestal voor beide partijen. Zou het erger zijn als je getrouwd bent geweest?
Zelf vind ik eigenlijk van wel, en ik denk dat die vriendin dat ook vindt, anders zou ze niet speciaal willen aanraden om níet te trouwen. Of zou ze alleen maar het ontbinden van het contract bedoelen? Dat kan heel onplezierig zijn, met kinderen of bij een gemeenschap van goederen die maar kort heeft bestaan – ineens blijkt het huis dat je van je vader geërfd had voor de helft van de wederpartij.
