vandaag, 14:48Over de Eem varen, de natuur bewonderen, turen over het water en dan terugfietsen. "Dat is toch het allermooiste dat er is." Op de boot van de Eemlijn van Amersfoort naar Huizen of Spakenburg, en weer terug, kan dat al vijfentwintig jaar. Het schip draait op vrijwilligers en Ingrid Saul-Frank is daar al meer dan twaalf jaar één van. "Goedemorgen meneer, gaat u mee aan boord?" Vanachter de kassa verwelkomt Ingrid de gasten in Amersfoort. "Hier heb ik een zwemvest voor die kleine man. Wil je ook een sticker erbij?" Vandaag stappen er vier mensen op. Achter haar hangt een poster van het schip. "De boot is al bijna honderd jaar oud. Ooit was het een veeboot, toen een veerboot, daarna een partyboot en nu een fietsboot."Als alle passagiers zijn opgestapt, mogen de trossen los. Onderweg naar Soest schenkt Ingrid een kop koffie in. Niet veel later staat ze via de trap achterop het schip alweer op het bovendek. "Kijk maar om je heen", zegt ze tegen de passagiers. "De Eem is lang heel vervuild geweest. Dat kwam door de industrie." Ondertussen zwaait ze naar de brugwachter. "Doei, tot vanmiddag!"Als we Amersfoort uitvaren zien we de donkere wolken al tegemoet. De gasten aan dek verschuiven hun stoeltjes langzaam onder de luifel om droog te blijven. Ingrid gaat onverstoorbaar verder en ritst haar blauwe fleecevest wat verder dicht. 10.000 passagiersHet leukste aan vrijwilliger zijn? Dat zijn de mensen, zegt Ingrid zonder aarzelen. "Elke keer zijn het weer andere mensen, dat maakt het afwisselend." Al vijfentwintig jaar ontvangt de Eemlijn jaarlijks zo'n 10.000 passagiers. Ze vertelt hen honderduit over de natuur, de gebouwen langs de rivier en de geschiedenis van het gebied. "Maar ik vraag ook altijd wat mensen míj kunnen vertellen wat ik nog niet weet."Neem een kijkje bij Ingrid op de boot:Vlak voor de aankomst in Soest loopt Ingrid achteruit de trap af naar beneden. "Dat vind ik veiliger", zegt ze lachend. "Ik word ook een jaartje ouder." Ze wijst naar de onderste traptrede, die wit is geschilderd. Een tijd geleden vroeg ze of dat kon. "Ook voor passagiers is dat veiliger."Lang hoefde ze niet op haar verzoek te wachten. "De volgende dag waren de mannen al aan het schilderen", vertelt ze. Het typeert volgens haar de Eemlijn: vrijwilligers die niet alleen de boot draaiende houden, maar ook oog hebben voor elkaar én voor de passagiers aan boord.Nog niet van plan te stoppenAan boord maakt Ingrid ook spannende dingen mee. "Een keer zagen we een zeilboot met klapperende zeilen helemaal afdrijven", vertelt ze met grote ogen. "Er bleek iemand die in trapeze stond uit te zijn gevallen." De bemanning van de Eemlijn hijst de man aan boord en wikkelt hem in warmtedekens. "Als we later waren geweest, was hij onderkoeld geraakt", zegt Ingrid. In Baarn is het tijd om af te stappen. De collega's van Ingrid schuiven de deuren open, klappen de loopplank uit en rijden de fietsen naar buiten. Ingrid blijft aan boord en zwaait. En of ze al van plan is om te stoppen? "Zeker niet. Ik heb artrose in mijn handen maar zolang ik me goed voel, blijf ik meevaren."Opening vaarseizoen Eemlijn: 'We hopen weer nieuwe passagiers aan te trekken'(opent in nieuw venster)