Jeśli ironia i sarkazm to dwa różne zachowania, to jakie cechy psychologiczne za nimi stoją? Nasze badanie jest jednym z pierwszych, które to analizuje.
dr Agnieszka Fanslau, psycholożka, adiunktka w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Gdańskiego. Badaczka humoru, autoprezentacji, ironii i sarkazmu. Wykładowczyni akademicka.
_____
Julian Barnes w znakomitej powieści „Zgiełk czasu" napisał, że „sarkazm to ironia, która utraciła duszę". Odwołując się do mniej literackiej (a bardziej naukowej) definicji, można powiedzieć, że zarówno ironia, jak i sarkazm to popularne formy języka figuratywnego, a zatem przekazującego treści nie wprost, jaki stosujemy w różnorakich kontekstach. To z reguły konstruowanie wypowiedzi, których ukryty sens jest zaprzeczeniem sensu dosłownego. Ich istotą jest zwykle pozorna pochwała, która w rzeczywistości jest wyrazem dezaprobaty. Wzajemna relacja ironii i sarkazmu ujmowana jest w badaniach na trzy sposoby:
skrót wydarzeń wtorku
