vandaag, 05:59Het is ruim een jaar geleden dat ze van haar fiets werd gereden. De automobilist ging ervandoor en Frédérique van Egmond zit nog altijd met de gevolgen. "Daarmee dreigde ik mijn geloof in de mensheid te verliezen. Maar ik herinner me liever al die mensen die er na de crash wél voor mij waren."Het was die avond in mei vorig jaar feitelijk nog maar schemerdonker, maar Frédérique had uit voorzorg toch maar haar verlichting aangedaan. Ook droeg ze een felrode jas. Aan de zichtbaarheid kon het dus niet liggen. Eerder weg van feestjeFrédérique was na een feestje van een jubilerende studentenvereniging op de Universiteit Twente op weg naar huis. "Ik had de hele week al rugklachten en was daarom wat eerder weggegaan. Op de Oliemolensingel in Enschede wilde ik linksaf slaan. Had eerst drie, vier auto's voor laten gaan en sorteerde voor."Maar op dat moment kwam van achteren een donkergrijze VW Polo aanrijden. "Later zie je op de camerabeelden terug dat hij mij rechts had kunnen passeren, maar in plaats daarvan helemaal links bleef rijden. Het vermoeden is dat hij werd afgeleid. Dat hij bezig was met andere zaken dan met autorijden. En dat hij bovendien veel te hard heeft gereden."CreperenZe klapte keihard tegen het asfalt. De Polorijder stopte aanvankelijk, reed achteruit een zijstraat in en bleef van een afstandje toekijken. "Terwijl ik daar op straat lag te creperen."Agenten die toevallig in de buurt surveilleerden, waren snel ter plaatse. Om even later te worden afgelost door collega's. "Ook een ambulance was er vrij snel, maar werd weggeroepen voor een spoedgeval, een reanimatie. Op de volgende ambulance was het langer wachten."Helpende omwonendenOmwonenden waren intussen toegesneld, afgekomen op het ijzingwekkende gegil van Frédérique. "Blijkbaar ben ik daar goed in, dat gegil", zegt ze met zwarte humor.De buurtbewoners verleenden eerste hulp. Kwamen aansnellen met dekentjes, een stoel en paraplu's. "Want het was inmiddels gaan regenen."Op het moment dat agenten de bestuurder van de Polo vragen wilden stellen, was hij in geen velden of wegen meer te bekennen. Pas later was op beelden van omliggende bewakingscamera's te zien wat zijn rol was... "Zodoende weten we ook dat het een jonge bestuurder betrof"Beelden vrijgegevenMaar toen was het dus al te laat: de vogel was gevlogen. De politie gaf later beelden vrij, maar het kenteken was net niet in beeld en uiteindelijk lukte het niet de veroorzaker op te sporen.""In de loop van de zomer werd me duidelijk dat het onderzoek was stopgezet. Er waren onvoldoende aanknopingspunten om verder te onderzoeken. Kijk, als ik was doodgereden, was het natuurlijk een heel ander verhaal geweest. Maar nu werd het onderzoek gesloten."Zwaar letselOndertussen liep Frédérique nog steeds rond met de gevolgen van het zware letsel dat ze had opgelopen. Een verbrijzelde linkerhiel, een gebroken kuit en een gebroken schouderblad. Ze kreeg morfine tegen de immense pijn. En ze liep bovendien een hersenschudding op. "Ik kom soms nog steeds lastig op woorden. Scans hebben niets opgeleverd. Dus het is vermoedelijk niets neurologisch, maar is het de nasleep van de hersenschudding."In het ziekenhuis volgde een hard verdict. "De arts vertelde dat ik rekening moest houden met minimaal anderhalf jaar revalideren."Nooit meer de oudeInmiddels heeft ze er een hard hoofd in dat ze ooit weer helemaal de oude wordt. Ze is nog steeds in gesprek met de verzekeraar over de afhandeling van de schade. "In het frame van mijn fiets zat vier centimeter speling. Dat zegt volgens de fietsenmaker veel over de klap van de aanrijding."Maar de schade aan de fiets stelt niets voor vergeleken met de rest. Nadat haar jaarcontract niet werd verlengd ("wat ik overigens heel begrijpelijk vind") zit ze sindsdien in de ziektewet. "Ik moet tweemaal per week twee uur vrijwilligerswerk doen. Dat doe ik dus maar. Zo goed en zo kwaad als dat fysiek gaat."DoorrijdenUit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) blijkt dat dagelijks 130 tot 200 mensen na een aanrijding doorrijden en dat er al jaren sprake is van een stijgende tendens. Het is de belangrijkste reden waarom Frédérique haar verhaal wil doen. Niet met de illusie dat de doorrijder alsnog wordt opgespoord, maar om te vertellen hoe in een oogwenk je leven op de kop kan worden gezet."Ik wil automobilisten er vooral op wijzen wat de gevolgen kunnen zijn als ze doorrijden. En waarom? Als het goed is, ben je immers verzekerd, toch?"Mentale dreunLos van het fysieke is er nog de mentale dreun die ze aan het ongeval heeft overgehouden. "Bij alle donkergrijze Polo's denk ik dat het de dader kan zijn. Dat is iets wat moet slijten."Even nog heeft ze overwogen op de plek des onheils een kaarsje aan te steken. "Omdat ik vond dat ik op die plek mijn geloof in de mensheid was verloren. Maar naarmate ik erover ging nadenken, bedacht ik me dat er die avond juist óók heel wat mensen waren die op het ongeval afkwamen om eerste hulp te bieden. Aan die positieve gedachte hecht ik uiteindelijk toch veel meer waarde."De auto van de doorrijder: