Welke momenten zal ik me herinneren van dit WK voetbal? Ik selecteer er vijf.
1. Frenkie de Jong verlaat in de verlenging van Nederland tegen Marokko het veld. Waarom? Het werd niet duidelijk. Ik vermoed dat hij weinig trek had in de penaltyreeks die naderde. Het had iets symbolisch. Van hem hadden we het meest verwacht, maar hij leverde het minst. Onopvallend, te voorzichtig. Alles wat het spel van Argentinië kenmerkt – strijdbaarheid, bezieling – ontbreekt bij Frenkie. Hij heeft niet meer de Ajax-bravoure van weleer. Hij is een dienende speler geworden, geen bepalende. Hij mag blijven, maar er moet een tijger, type Neeskens, naast hem komen, plus een sluwe plaaggeest, type Van Hanegem. Hebben we die? Nog niet.
2. Virgil van Dijk mist een hoge voorzet in de laatste minuut van de reguliere speeltijd, waardoor Marokko de gelijkmaker kan inkoppen. Je ziet bij Van Dijk steeds vaker dergelijke missers. Wat gaat Arne Slot, de vermoedelijke opvolger van Ronald Koeman, met hem doen? Hij zal alternatieven uitproberen. Ook in de spits is dat onvermijdelijk, want Brobbey is niet het wonder dat velen opeens in hem zien.
Frenkie de Jong werd een dienende speler, geen bepalende
3. Senne Lammens, de Belgische reserve-keeper die de geblesseerde Courtois na zeventig minuten in de kwartfinale tegen Spanje moet vervangen, laat de ingeschoten bal van zijn borst springen waardoor Spanje wint. Courtois had de wedstrijd willen uitspelen, maar de Belgische coach vond hem niet meer fit genoeg.
