Heb je ooit van het gezegde gehoord dat als je vijf ratten tegelijk wil vangen je kansloos bent, terwijl je één rat vast wel zou vangen? Ik weet niet waar ik het ooit gehoord heb, maar wat ik wel weet is dat dit de premisse zou kunnen zijn als er een novelle geschreven zou worden over mijn afgelopen halfjaar. 2026 gaat voor mij anders dan ik me voorafgaand had voorgesteld. Ik ben met heel veel bezig deze dagen, te veel eigenlijk. In ieder geval meer dan ik aankan. Wel moet ik zeggen dat het allemaal wenselijke dingen zijn die mij bezighouden. Op wat enkele kwesties na is er niets gaande in het nu van mijn libi waar ik tegenop zie. Sterker nog, de dingen die mijn agenda vandaag de dag rijkelijk vullen zijn tori’s waar ik een jaar of tien geleden nog van droomde. Ik heb schrijfdeadlines die ik soms op het randje haal maar vooral mis, sta met tien tenen in de streetwear-industrie te ondernemen, ben executive producer van een aanstaand muziekalbum, en heb twee boekcontracten ondertekend maar nog niet eens een half manuscript – om een paar dingen te noemen.
Dat alles startte begin 2015, toen ik een dagboek begon waarin ik mezelf en de dagen die passeerden analyseerde met het oog op de shit die ik aspireerde. Ik was zo’n jonge gedreven flapuit die meer sprak over wat hij wilde doen dan het daadwerkelijk te doen. Middels dat dagboek hield ik mezelf verantwoordelijk, waardoor ik innerlijk een druk liet opvoeren die alleen overwonnen kon worden door gewoon te beginnen.
