Omdat ik de autoschadeverzekering van onze vorige auto maar met veel moeite kon beëindigen, kreeg ik gisterochtend een blinde waas toen ik ontdekte dat ik geruime tijd toch weer automatisch premie betaalde. Ik kondigde bij het ontbijt al aan dat ik in actie zou komen, dit keer zou ik alle virtuele wachtrijen doorstaan. Er werd amper op gereageerd. Alleen Frida van Roosmalen (4) zei: „Goed zo, papa!” Ze zegt wel vaker lieve dingen. De zin „ik ben een simpele tekstschrijver” vertederde me laatst ook.
Rond half tien kwam ik in actie.
Ik kreeg te maken met de virtuele ‘Eloise’, ze verwees me via de chat, de sessie duurde een kwartier, door naar een telefoonnummer. Op de chat had ze er niets van begrepen, het telefonisch inspreken van mijn hulpvraag ‘stop mijn verzekering en geef me al het betaalde geld terug’ leidde ook tot niets. Ik belandde in een wachtrij voor ‘een echte medewerker’. De wachttijd was 28 minuten, ik zette mijn iPhone op speaker en werd bij iedere tijdmelding woedender. De beloofde 28 minuten duurden nu al 34 minuten! Gelukkig wist ik de neiging om de afdeling persvoorlichting van de verzekeraar te bellen te onderdrukken, dat is misbruik maken van je positie, dat mag absoluut niet van de ombudsmensen.
