vandaag, 10:32David Lagarrigue uit Nijmegen begon op vrijdagochtend vroeg aan zijn extreme ultratriatlon. Vandaag gaat hij de tweede dag van de uitdaging in. Ondanks de historisch hoge temperaturen wil hij binnen 48 uur 22 kilometer zwemmen, 200 kilometer fietsen, en 100 kilometer hardlopen om geld in te zamelen voor KWF Kankerbestrijding en ter nagedachtenis aan zijn overleden vriend Mike. Maar kan dit wel veilig? En waar komt de drang vandaan om het uiterste van ons lichaam te vragen?Volgens thermofysioloog Coen Bongers van het Radboud UMC is de opgave van Lagarrigue fysiek haalbaar, maar niet zonder risico. "Zelfs los van de hitte is dit een enorme opgave", zegt hij. "Ik zou hem aanraden niet op maximale snelheid te gaan, maar rustig door te lopen. Onder deze omstandigheden moet je geen nieuwe persoonlijke records willen neerzetten."Hij benadrukt daarnaast het belang van goede slaap, voeding en veel drinken, vooral water met elektrolyten. Vooral de 100 kilometer hardlopen is zwaar, legt Bongers uit."Tijdens het zwemmen zorgt het water voor verkoeling en op de fiets krijg je nog wat koelte van de wind. Bij het lopen valt die verkoeling weg. Bovendien is hardlopen minder efficiënt dan fietsen: bij fietsen gaat 15 tot 25 procent van de energie naar voortbeweging en de rest naar warmte. Bij hardlopen wordt zo'n 88 procent omgezet in warmte en slechts 12 procent in beweging. Daardoor komt er meer warmte vrij en is er minder verkoeling."Daarom is het volgens hem belangrijk om het tempo te beheersen. "Een halve marathon op topsnelheid kan risicovoller zijn dan een triatlon in een rustig tempo."322 kilometer afzien in de hitte: David doet ultratriatlon tijdens code rood(opent in nieuw venster)Waarom zo ver?De uitdaging van Lagarrigue staat niet op zichzelf. Steeds meer sporters lijken hun grenzen verder te verleggen. Marathons zijn ultramarathons geworden, obstakelruns veranderden in meerdaagse evenementen, en via sociale media is het eenvoudiger dan ooit om prestaties met anderen te vergelijken. Volgens sportpsycholoog Wies Stevens wordt sport steeds meer beïnvloed door de moderne aandachtseconomie."Vroeger was je misschien de enige in het dorp die een marathon kon volbrengen. Nu is alles zichtbaar. Door sociale media en de aandachtseconomie heb je steeds meer het gevoel dat je iets extreems moet doen om op te vallen." Ook de toenemende meetbaarheid van sport speelt volgens haar een belangrijke rol."We weten steeds meer over voeding, training en herstel. Alles wordt bijgehouden en gemeten. Daardoor ontstaat het idee dat we alles kunnen optimaliseren en controleren. Dat zorgt ook voor steeds hogere verwachtingen."PrestatiedrukDie ontwikkeling heeft een keerzijde. Vooral onder jonge sporters ziet Stevens de prestatiedruk toenemen. "Veel mensen denken dat ze die druk vooral zichzelf opleggen, maar ze onderschatten hoeveel invloed de omgeving heeft. We zijn steeds individualistischer gaan denken: als iets niet lukt, zoeken we de fout vooral bij onszelf."Sociale media en platforms als Strava kunnen volgens haar zowel motiveren als belasten. Waar ze inspirerend kunnen werken, kunnen ze ook leiden tot constante vergelijking en prestatiedruk. Volgens Stevens is het daarom belangrijk dat sporters zich richten op het proces in plaats van op de uitkomst. "Kijk naar waar je wel controle over hebt: je voorbereiding, je tactiek en je strategie. Niet naar wat anderen van je denken."