Seksueel pervers, tegennatuurlijk, een bedreiging voor kinderen en familiewaarden. De termen om homoseksualiteit te beschrijven zijn terug van nooit helemaal weggeweest. In de zomer waarin World Pride naar Amsterdam komt, de regenboogstad waar dit jaar tevens de dertigste Canal Parade plaatsvindt, staan homorechten weer flink onder druk. In zo’n zeventig landen is homoseksualiteit strafbaar, soms zelfs bestraft met de dood. De Canadese film We’ll Find Happiness, vanaf deze week in de filmtheaters, laat in een schokkend shot twee opgehangen Iraanse homo’s zien, bungelend aan een hoge paal.
De laatste jaren zijn er veel mainstreamfilms met lhbti-personages, dit jaar bijvoorbeeld het historische drama The History of Sound. Dat een hoofdpersoon worstelt met zijn geaardheid doet al bijna ouderwets aan: queer zijn betekent nog maar zelden dat je automatisch ongelukkig, deerniswekkend of verknipt bent. Dat soort filmclichés zijn prachtig gedocumenteerd in The Celluloid Closet (1996), een baanbrekende documentaire die eindigde met voorbeelden van de verbeterde zichtbaarheid van gay-personages uit de New Queer Cinema, een stroming die in de jaren negentig van zich deed spreken.
Het dertig films omvattende zomerprogramma ‘Queer Power’ dat vanaf 26 juni in Eye Filmmuseum te zien is, toont er enkele, alsmede The Celluloid Closet. Ook zijn er lezingen, onder andere over de (on)zichtbaarheid van lesbiennes en de kunst van queer-codering in enkele Nederlandse films.
