Verplicht ontslag nemen omdat je zwanger bent: het klinkt als een praktijk uit de vorige eeuw. Toch is het voor volksvertegenwoordigers in Nederland nog altijd de realiteit. Voor politici bestaan geen moderne verlofregelingen: zij moeten tijdelijk ontslag nemen als ze een baby krijgen. Bij het opstellen van de Kieswet lijkt nauwelijks rekening te zijn gehouden met de mogelijkheid dat iemand zowel volksvertegenwoordiger als ouder kan zijn. Dat dit in 2026 nog steeds niet goed geregeld is, voelt alsof we zijn blijven steken in de jaren vijftig.
Het gevolg is een systeem dat slecht aansluit op de praktijk en nul flexibiliteit biedt. Zwangere volksvertegenwoordigers kunnen zestien weken tijdelijk ontslag nemen, mits zij op tijd zijn. Maar zwangerschappen houden zich niet aan wettelijke termijnen. Daarnaast wordt er geen rekening gehouden met hoe een zwangerschap verloopt, hoe de bevalling uitpakt of wanneer iemand er weer aan toe is om terug te keren. Voor de één is zestien weken te lang, voor de ander juist te kort.
Zelf merkte ik de gevolgen van deze regels aan den lijve. Als duo-lijsttrekker van Pro in Eindhoven werd ik verkozen en nam ik deel aan de coalitieonderhandelingen. Een kans die ik niet wilde laten lopen vanwege mijn zwangerschap. Vierentwintig dagen voor mijn uitgerekende datum, na afronding van de onderhandelingen, vroeg ik verlof aan. Toen bleek dat tijdelijk ontslag op basis van zwangerschap niet meer mogelijk was. Nu moet ik ontslag nemen op basis van ziekte. Daarvoor is een medische verklaring nodig dat ik gedurende acht weken niet kan werken, een constructie die niet alleen juridisch ingewikkeld is, maar ook inhoudelijk wringt. Zwangerschap is immers geen ziekte.
