Op het eerste oog is er weinig veranderd in Meriden. De green, met het zandstenen monument dat aangeeft dat je hier precies in het midden van Engeland staat, is net gemaaid. Keurig rechte maaistrepen lopen over de kleine dorpsweide naar het oorlogsmonument aan de andere kant. Het is het hart van het dorp, met de bibliotheek, twee Indiase restaurants, de fish and chips-afhaal, een broodjeszaak waar je ’s ochtends eieren met spek kunt bestellen en stevige koffie, een apotheek en twee kleine supermarkten, waaronder die van Kam Singh Nijjar (41).
Tien jaar geleden was ik hier ook, leunend op zijn toonbank. De Britten hadden net in meerderheid ervoor gekozen om de Europese Unie te verlaten, de zogenoemde Brexit. Sinds de oprichting van de Europese Economische Gemeenschap in 1957 wilden landen – willen landen – vooral tóétreden tot het samenwerkingsverband. Uittreden was nooit eerder voorgekomen.
De voorstanders van een Brexit hadden met de slogan ‘take back control’ de Engelsen – meer nog dan de Welsh, Schotten en Noord-Ieren – ervan overtuigd dat het Verenigd Koninkrijk beter af was zonder de beperkingen die de Europese Unie het land decennialang zou hebben opgelegd. De Brexit voelde voor hen als een revolutie.
