vandaag, 17:52Voor de 90-jarige Piet Karman is het glas altijd halfvol. Ook na het overlijden van zijn vrouw vijf jaar geleden. Inmiddels woont hij drie jaar bij Stichting Ouderenzorg Noord-Beveland, verpleeghuis Cleijenborch in Colijnsplaat. "Een heerlijke plek, met prachtig uitzicht", zegt hij met een glimlach. Maar toch mist er iets. "Platonisch gezegd: ik mis gewoon een warm lijf in mijn bed."Meneer Karman is gek op muziek maken en luisteren, zowel als dirigent als muzikant. Hij was in zijn werkzame leven bakker en is ook gek op schrijven. Van dichtbundels tot een bakboek. Hij woont nu drie jaar in het verpleeghuis in Colijnsplaat en merkt dat hij, ondanks dat hij omringd is door mensen, zich regelmatig eenzaam voelt."Een warm lijf in mijn bed, ja", zegt meneer Karman nogmaals zonder schaamte. Het is een opmerking waar mensen misschien van schrikken of ongemakkelijk van worden, maar hij wil er graag over vertellen. "Dat deed ik ook op een rouwbijeenkomst voor nabestaanden. Zo'n opmerking verwachten mensen niet. Maar het gemis van iemand om je heen is er, ook al ben ik hier omringd met allerlei mensen", legt hij uit.Wonen in de 'hunkerbunker'"Misschien huidhonger? Ik noem dit kamertje...", hij wijst om zich heen, "ook wel eens: de hunkerbunker." Het is een taboeonderwerp, zegt Karman, die ondanks zijn grappige opmerking bloedserieus is. Wie denkt daar nu nog aan op zijn leeftijd? Hij wel en hij durfde het uiteindelijk te bespreken met verpleegkundig specialist Elisa Loa.Dat blijkt een goede zet. "Als zorgverlener ben je geneigd om meteen aan oplossingen te denken", blikt ze terug. Dat is ook wat zij in eerste instantie deed. Ze liet meneer Karman met oplossingen komen. Zijn eerste stap: zijn netwerk uitbouwen. Hij wordt weer actief op Facebook en gaat orgelconcerten geven.Het blijkt niet de oplossing. Sterker nog: "Ik had wel eens het idee dat hoe actiever Piet werd, hoe eenzamer hij zich voelde", zegt Loa. Hij kon zijn ervaringen of de spanning voor een concert immers met niemand delen.DatingsiteMaanden na het eerste gesprek is het gevoel van eenzaamheid dan ook niet weg. Samen besluiten ze iets 'geks' te doen: Loa helpt hem met het aanmaken van een online datingprofiel. Al vrij snel wist meneer Karman: dit is het niet. "Je kan mekaar niet leren kennen in anderhalve dag, anderhalve week of een reisje naar Duitsland."De zoektocht heeft dus geen warm lijf in zijn bed opgeleverd, maar: het laat hem wel inzien dat zijn gevoel van eenzaamheid verder gaat dan alleen dat warme lijf in zijn bed. Hij mist vooral de verbondenheid met iemand, een maatje. "Moeders, eigenlijk mis ik moeders."Loa leert veel van de gesprekken met meneer Karman. Daarnaast staan eenzaamheid en de wil om nog te leven centraal in de scriptie die ze heeft geschreven als laatste fase van haar opleiding tot verpleegkundig specialist. "Niet alle eenzaamheid is op te lossen, maar ik heb wel het gevoel dat erover praten, dat dat een verschil maakt." Haar advies aan andere zorgverleners is dan ook: "Vraag ernaar. Eenzaamheid kan ook best lichamelijke klachten geven, maar het wordt wel eens vergeten daarnaar te vragen."'Praete me nie over'Loa: "Je hoeft niet alle eenzaamheid op te lossen, maar begin in ieder geval met praten." Daar is meneer Karman het roerend mee eens. Praten, dat lucht op. Of zoals hij het zelf heeft opgeschreven: "Het is een dissonant in je leven, als muziek. Laat de consonant er op volgen of sleep het erbij, dan krijg je het mooiste slotakkoord."Hij hoopt mensen die dezelfde gevoelens hebben aan te zetten om het ook bespreekbaar te maken. "Ik vermoed dat mensen het opkroppen", zegt hij. In plat Zeeuws: "Praete me nie over." Terwijl: "Het zou zo fijn wezen als ze de vrijmoedigheid hadden om het gewoon te zeggen, dat je het mist."Iedere maand ergens anders een hapje eten, horeca in Domburg ontvangt ouderen(opent in nieuw venster)Studenten willen eenzaamheid tegengaan met chocola(opent in nieuw venster)