Nee, de meneer bij wie Linda Vermeer nu langsgaat, kan ze eigenlijk geen cliënt noemen. Voor Linda is hij ‘ome Lex’ en zijn vrouw is ‘tante Magda’. Linda (55) kent hen al sinds de basisschool hier in Rozenburg, een dorpje onder Rotterdam. Ze was vriendinnen met hun jongste dochter. Familie met Indische wortels. Lex was elektromonteur en superhandig, hij bouwde zelf de wenteltrap naar zolder en het muurtje tussen keuken en woonkamer. Nu is hij negentig en zit op de rand van het bed zwijgend te wachten op Linda’s zorg.
Met een collega samen zal ze hem zo op een verrijdbare stoel zetten en naar de badkamer wielen voor een douchebeurt. Daarna helpen ze hem naar de traplift en eenmaal beneden begeleiden ze hem via zijn looprek naar zijn trippelstoel. Daarmee schuifelt hij naar de eettafel. Zijn medicijnen – bloedverdunner, anti-zweetpil, maagbeschermer – liggen klaar naast zijn boterham met hagelslag, voorgesneden door Magda. Zij somt Lex’ ziektegeschiedenis op: eerst een hartritmestoornis, daarbovenop twee TIA’s en daarna had hij een rollator nodig. In 2024 kreeg hij een herseninfarct. Lopen gaat sindsdien nauwelijks nog, spreken evenmin: hem verstaan vergt een geoefend oor.
De 90-jarige Lex wordt tijdens een maaltijd geholpen door zijn vrouw Magda (links) en thuiszorgmedewerkerLinda Vermeer (rechts).
