"Mantelzorg is niet voor watjes", zegt Neline van Erkel (62), die al zestien jaar voor haar man zorgt. Hij heeft SMA, een spierziekte die langzaam verergert. Toen haar man steeds meer zorg nodig had, kon ze dat niet meer combineren met haar werk als stewardess.
"Toen ik was gestopt met werken, miste ik collega's en structuur", vertelt Van Erkel. "Blijf ik nu voor de rest van mijn leven alleen thuis als mantelzorger?"
Volgens Van Erkel maakt het gebrek aan waardering haar taak als mantelzorger extra lastig. "Als een thuiszorgverlener een keer vraagt: 'Hoe gaat het met jou?', dan schiet je bijna vol. Die vraag verwacht je niet. De focus ligt altijd op degene voor wie je zorgt en dat snap ik ook, maar het zegt wel iets."
De druk neemt toe nu de situatie van haar man verder verslechtert. "Zoals hij nu is, is hij over vijf jaar niet meer. Je weet dat het zwaarder wordt en dat je het op een gegeven moment niet meer thuis kunt doen", zegt Van Erkel. "Je leeft meer per dag. Je probeert er iets van te maken, maar je moet ook accepteren dat er een streep moet door bepaalde plannen die je had voor de toekomst."
"We werkten beiden voor KLM, we waren gewend te reizen", vervolgt ze. "Dat hoofdstuk is voorbij. Maar we zijn er niet bitter over. We hebben ontzettend veel gezien."
