Hoe moet je je positioneren als je net geen partijleider bent geworden, je dat wel graag wil, maar dat voorlopig niet zal worden?
Dat is best een dilemma. Als je zegt dat je het graag wil, ben je een bedreiging voor de zittende machthebbers. Je straalt bovendien geen eenheid uit. Wanneer je zegt dat je die ambitie totaal niet hebt, komt die uitspraak als een boemerang terug op het moment dat je toch kandidaat bent en tast dat je geloofwaardigheid aan.
Het gaat hier over Marjolein Moorman. De vicefractievoorzitter van Progressief Nederland, kortweg PRO, balanceert al sinds ze eind vorig jaar in de Tweede Kamer kwam tussen net niet en net wel uitspreken dat ze partijleider wil worden.
Overigens kan Moorman hier zelf niet zoveel aan doen. Ze werd in 2023 door de partijtop gevraagd om de kar te trekken van wat toen nog GroenLinks-PvdA heette. Het werd uiteindelijk Frans Timmermans.
De relatie tussen Timmermans en Moorman was achter de schermen gespannen. In ieder geval vanuit Timmermans. Hij zag Moorman als een bedreiging, is te lezen in Een links verhaal, het boek van parlementair journalist Coen van de Ven.
