‘Ga hier maar staan, dan doe ik het licht uit”, zegt Erik Jager met een geheimzinnig glimlachje als we schuifelend een plekje zoeken in de zeecontainer waar we zojuist gehuld in bouwplaatskleding in zijn gestapt. De constructiemanager weet al dat hij zometeen ‘oo’s’ en ‘aa’s’ gaat horen.
Waterstof Over deze serie
Een kleine tien jaar geleden kwam groene waterstof in beeld als hét middel om de industriële uitstoot van CO2 in Nederland terug te dringen. Veel waterstofprojecten kwamen in de jaren daarna echter niet van de grond of raakten flink vertraagd. Hype sloeg om in wanhoop. Toch gebeurt er op dit moment van alles; de keten van productie, transport en opslag van waterstof krijgt langzaam maar zeker vorm. Hoe staat Nederland waterstofland ervoor?
En inderdaad. Verslaggever, fotograaf en ook een van de meegekomen persvoorlichters slaken in koor een verraste uitroep bij het zien van wat er in het donker nog wel licht geeft: een rechtopstaande zoutkolom, van achteren beschenen door een smalle, felle lamp. Diagonale banen van gesteente steken scherp af in het witte, doorschijnende zout. De oranjeroze lamp van ‘himalayazout’ die in menig babykamer staat is er niks bij.
We kijken naar gesteente van miljoenen jaren oud. De zoutkolom – een meter lang, 15 centimeter doorsnede – zat een paar dagen geleden nog op ruim een kilometer diepte in de grond onder onze voeten.
