Piep… piep… piep… Op een kale, uitgestrekte zandvlakte in de Rotterdamse haven rijdt een graafmachine langzaam achteruit. In de verte, achter de duinen, draaien bladen van windturbines rustig rond. Het is vrijdagochtend zes maart, een zwakke wind waait vanuit het zuidoosten over het kunstmatig aangelegd stukje land in de Noordzee, de Maasvlakte 2.
Op een fietspad over de zandvlakte loopt een ingenieur met een gasmeter, gevolgd door een groep journalisten. Allemaal dragen ze veiligheidskleding. Witte helm, antistatische kleding, veiligheidsbril en rubberen laarzen. Niet dat dit op het naastgelegen fietspad echt nodig is. Maar er worden ook foto’s genomen en als daarop te zien is dat mensen zich niet aan de veiligheidsvoorschriften houden, zorgt dat voor verwarring.
Er lijkt niet veel te gebeuren. Toch komt er straks wel degelijk een spannend en bijzonder moment aan. De Holland Hydrogen 1, een waterstoffabriek van Shell, wordt zo aan de waterstofleidingen van Gasunie verbonden. Deze zwarte ader van 32 kilometer loopt van de Maasvlakte naar Shells raffinaderij in Pernis. Op papier is het een lijntje van niks, toch zet Nederland hiermee de eerste stap richting een groot nationaal waterstofnetwerk dat uiteindelijk 1.200 kilometer aan pijpleidingen zal tellen.
