Kramp bij het zwemmen, hijgend bergop fietsen, een kilometertijd die steeg totdat ze „abominabel traag” werd. Oncologisch chirurg Marjolein Smidt was een fanatieke sporter; voor 100 kilometer fietsen, 10 kilometer hardlopen en 1 kilometer zwemmen tijdens een triatlon draaide ze haar hand niet om. Totdat ze merkte dat het niet meer ging. Na een trainingsdag viel ze zittend in een restaurant flauw. „Nog net niet met mijn hoofd in mijn lasagne.”
Ze bleek ernstige bloedarmoede te hebben. De oorzaak? Haar menstruatie, waardoor ze iedere maand meer ijzer verloor dan haar lichaam kon aanvullen. „Als ik terugkijk, speelde dit waarschijnlijk al tien jaar”, zegt Smidt. IJzer is essentieel voor de aanmaak van het eiwit hemoglobine in de rode bloedcellen. Dit eiwit vervoert zuurstof naar alle cellen in het lichaam. „Iedere keer dat ik het erover heb, raakt het me opnieuw. Ik heb jarenlang op een lage batterij geleefd. Ik had een leukere moeder en partner kunnen zijn als ik het probleem had gekend.”
Smidt is geen uitzondering. Volgens schattingen heeft 10 tot 40 procent van de vrouwen een ijzertekort. Een groep artsen en wetenschappers pleit ervoor om deze vrouwen op te sporen en te behandelen. Zij vinden dat artsen nu veel te laat ingrijpen. Anderen waarschuwen juist voor overbehandeling.
